Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2008

Η ΟΛΜΕ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ



ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ 132 ΠΟΥ ΑΠΕΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΗΝ ΤΑΞΗ

Με μια απίστευτη νεοταξίτικη Αλβανόδουλη ανακοίνωση η ΟΛΜΕ, ξεπερνώντας πλέον κάθε όριο, στηρίζει την πρώην Διευθύντρια του 132ου Δημοτικού Σχολείου Γκράβας, η οποία όπως έχουμε γράψει σε προηγούμενα φύλλα της εφημερίδας μας, δίδασκε Αλβανικά σε αλλοδαπούς μαθητές, ερήμην του Υπουργείου Παιδείας, με διδακτικό υλικό, που της προμήθευε ΔΩΡΕΑΝ η Αλβανική πρεσβεία της Αθήνα και μάλιστα με ανθελληνικό περιεχόμενο. Αυτό όμως φαίνεται πως ουδόλως ενόχλησε την ΟΛΜΕ, η οποία αντί να ασχολείται με την ουσία της υπόθεσης, ξεπερνά πολύ εύκολα τα επίμαχα σημεία, και το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να επιτεθεί κατά του καινούργιου Διευθυντή του Σχολείου, που ευτυχώς απεκατέστησε την τάξη. Αλλά αντί άλλου σχολείου ας δούμε το περιεχόμενο της ανακοίνωσης της ΟΛΜΕ: «Το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ διαμαρτύρεται για την απαράδεκτη αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών και της διευθύντριας του 132ου Δημοτικού Σχολείου της Γκράβας, ενός Σχολείου που σε μια δύσκολη περιοχή της Αθήνας αναδείχτηκε σε σχολείο- πρότυπο και αντιμετώπισε για αυτόν τον λόγο την εχθρική και μισαλλόδοξη στάση διάκρισης. Το έργο του συλλόγου διδασκούντων και της διευθύντριας του συγκεκριμένου σχολείου Στέλλας Πρωτονοταρίου και κατά την διάρκεια των τελευταίων χρόνων υπήρξε εντυπωσιακό. Δυστυχώς η εμπνευσμένη Διευθύντρια του Σχολείου απομακρύνθηκε από το σχολείο της κατά τις τελευταίες κρίσεις των στελεχών, για να βρεθεί μόλις στο διπλανό σχολείο υπολειπόμενη κατά ελάχιστα δέκατα του μορίου. Τα μέλη του συλλόγου διδασκόντων του σχολείου αντιμετώπισαν σοβαρά εμπόδια στην προσπάθεια τους να συνεχίσουν το έργο τους. Ο νέος διευθυντής έσπευσε να αποδομήσει ότι με τόσο κόπο είχε δημιουργηθεί. «παράνομα» κρίθηκαν τα μαθήματα Ελληνικής γλώσσας στους γονείς των μεταναστών, που εθελοντικά ποσέφεραν οι δασκάλοι του σχολείου. «παράνομη» θεωρήθηκε και η απλή και καλοσυνάτη πρωινή προσευχή των παιδιών με τους στοίχους του Γιάννη Ρίτσου. «παράνομες» και οι πλούσιες εκδηλώσεις του σχολείου»….
Μπά; Στεναχωρηθήκατε κύριοι της ΟΛΜΕ; Και τι θέλατε δηλαδή, να… «νομιμοποιήσουμε» την Αλβανική προπαγάνδα που εκπορεύονταν από τα Αλβανικά βιβλία Ιστορίας που διδάσκατε στους μικρούς Αλβανούς μαθητές και έλεγαν για Τσαμουριά και για διεκδικήσεις εκ μέρους των Αλβανών κατά της Ελλάδος; Ή μήπως επιθυμούσατε να συνεχίζεται το αίσχος την κατάργησης πρωινής Ορθοδόξου Χριστιανικής Προσευχής; Εάν δεν το ξέρεται κύριοι της ΟΛΜΕ ο τόπος αυτός λέγεται Ελλάδα και θα ανήκει πάντα, αποκλειστικά και μόνο στους Έλληνες! Εάν εσάς αυτό δεν σας αρέσει, κανείς δεν σας εμποδίζει να φύγεται και να πάτε στην Αλβανία και εκεί να διδάσκεται όσο θέλετε τα Αλβανόπουλα τα παραμύθια σας, για τους «αδικημένους» συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών. Τους γνωστούς Τσάμηδες! Έγκλημα κύριοι της ΟΛΜΕ δεν ήταν η κατάργηση όλων των ανθελληνικών σχεδίων της πρώην διευθύντριας, αλλά η απαγόρευση εκ μέρους της, της πρωινής Ορθοδόξου Χριστιανικής προσευχής και την αντικατάσταση της με το διεθνιστικό πολυπολιτισμικό ποιηματάκι του Ρίτσου! Ντροπή σας! Κατόπιν τούτου, ειλικρινά το λέμε, χωρίς κανένα ενδοιασμό, πιστεύουμε ως δεν είστε πλέον άξιοι να μπείτε σε τάξη Ελληνικού σχολείου. Προτείνουμε δε, στο Υπουργείο Παιδείας, να βρει τα μέλη του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ και να τους αφαιρέσει άμεσα την καθηγητική ιδιότητα, χρησιμοποιώντας τους, για άλλες ανάγκες του Υπουργείου (αφού δεν μπορεί δυστυχώς να τους απολύσει). Ας τους βάλει σε κάποια γραμματεία, σε ένα πρωτόκολλο ίσως, να «σαλιώνουν» όλη την ημέρα γραμματόσημα….

ΠΗΓΗ :ΣΤΟΧΟΣ

ΠΟΤΕ ΚΑΤΑΛΥΕΤΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;



Μετά τα επεισόδια που σημειώθηκαν προ ημερών στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, το σύνολο των ΜΜΕ απεφάνθησαν: «Πεδίο μάχης τα Πανεπιστήμια». «Καταλύθηκε η δημοκρατία στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα». Για τους γνωρίζοντες το όσα συμβαίνουν στο χώρο των ελληνικών πανεπιστημίων, οι συγκεκριμένες «διαπιστώσεις» μόνο απορία μπορούσαν να προκαλέσουν.
Γιατί άραγε τόσο καιρό, όταν σε τακτικότατη βάση συνέβαιναν έκτροπα από ομάδες κουκουλοφόρων και ακροαριστερών, οι σχετικές ειδήσεις περνούσαν στα ψιλά; Καθημερινά διαβάζαμε για ξυλοδαρμούς καθηγητών, κλοπές εξοπλισμού, καταστροφή της πανεπιστημιακής περιουσίας, βανδαλισμούς αιθουσών και βιαιοπραγίες κατά άλλων φοιτητών. Και όμως, παρά τη συχνότητα και τη σφοδρότητα των κρουσμάτων αυτών, οι ειδήσεις πέρναγαν στα ψιλά. Με μικρότερα γράμματα, ακόμα και από τα διανυκτερεύοντα φαρμακεία!

Το όμως άλλαξε στο Πανεπιστήμιο Πειραιά και ανάγκασαν τα ΜΜΕ να μιλήσουν για «έκτροπα» και «πρωτοφανείς καταστάσεις»; Η απάντηση είναι μάλλον απλή: (παραδόξως) επήλθε μια ανατροπή του κατεστημένου βίας. Δηλαδή, η «ειρήνη» στα πανεπιστήμια, δε βασιζόταν στο διάλογο ή στη συνεννόηση μεταξύ των φοιτητικών παρατάξεων, αλλά στην «ισορροπία του δυνατού». Δηλαδή, οι ακροαριστερές παρατάξεις, με φανατισμένα μέλη, με υποδειγματική οργάνωση, με παραστρατιωτική δομή και με «πλάτες» από άλλους φορείς (συγκεκριμένα κόμματα, ομάδες κουκουλοφόρων κ.α.) είχαν καταφέρει να επιβληθούν απόλυτα στις υπόλοιπες παρατάξεις, παρότι οι ίδιοι αποτελούσαν μια μειοψηφία που ουδέποτε υπερέβη το 5%.
Συνεπώς, με τις υπόλοιπες κομματικές νεολαίες ανήμπορες να αμυνθούν ή να αντιδράσουν, ο «ισχυρός της υπόθεσης» (δηλαδή οι ακροαριστερές παρατάξεις) είχαν επιβάλει μια «ηρεμία» που εδραζόταν αποκλειστικά στο φόβο. Η δε νεολαία του κυβερνόντος κόμματος (Δ.Α.Π.) αν και σημείωνε εντυπωσιακά αποτελέσματα στις φοιτητικές εκλογές, στην πράξη αποτελούσε μια πολυπληθή ομάδα καρπαζοεισπρακτόρων, που ανά τακτικά χρονικά διαστήματα, έβλεπε τις οργανώσεις της άκρας αριστεράς, να σπάνε τα γραφεία τους, να διαλύουν τις εκδηλώσεις τους, να τους επιβάλλονται ποικιλοτρόπως και ενίοτε να τους ρίχνουν και ένα χέρι ξύλο (έτσι για υπενθύμιση του ποιος κάνει κουμάντο).

Όμως παραδόξως, έστω και για μία μόνο μέρα, οι νεολαίοι της ΔΑΠ είπαν να απαντήσουν με το ίδιο νόμισμα. Αποφάσισαν να υπερασπίσουν σθεναρά την πολιτική τους γραμμή, αντιγράφοντας απόλυτα τις μεθοδεύσεις και τις πρακτικές των αντιπάλων τους. Έτσι είδαμε τους φοιτητές νεολαίους της Νέας Δημοκρατίας, να οργανώνουν ομάδες περιφρούρησης, με κράνη και καδρόνια. Είδαμε να φέρνουν «εξωσχολικούς» και γενικώς να υιοθετείται ένα οργανωμένο και αποτελεσματικότατο πλαίσιο δράσεως που έφερε τα ποθητά (για αυτούς) αποτελέσματα. Για μια και μοναδική μέρα, οι φοιτητές της άκρας αριστεράς (και οι δικοί τους «εξωσχολικοί») βίωσαν πως είναι το να «εισπράττεις βία» ενώ τόσα χρόνια οι ίδιοι απλώς «μοίραζαν βία».
«Δίκαιη αντίδραση» θα σκεφτόταν κάποιος για τη νεολαία της ΔΑΠ. Τόσα χρόνια τρώγανε ξύλο, όντας δειλοί και ανοργάνωτοι. Η ΔΑΠ «έσκιζε» στη διοργάνωση πάρτυ, αλλά σε όλα τα άλλα, το ξύλο το τρώγανε βροχηδόν. Ε, ας αλλάξουν και μια φορά ρόλους!
Όμως να που αυτή η αντίδραση, «κατέλυσε τη δημοκρατία και την τάξη, στα Πανεπιστήμια». Ή τουλάχιστον αυτό θέλησαν να μας περάσουν ως κεντρικό νόημα, οι διάφορες αριστερολάγνες εφημερίδες και κανάλια. Όσο η βία ήταν μονομερής, όλα πηγαίνανε ρολόι. Τώρα που τα χτεσινά θύματα μετεβλήθησαν σε θύτες, «πάει το σύστημα, ταρακουνήθηκε»!
Γελοιωδέστεροι όλων, ήσαν ασφαλώς οι ΣΥΝασπιστές. Που ξαφνικά ανακάλυψαν «Ροπαλοφόρους, κρανοφόρους, και μη-πανεπιστημιακά στοιχεία». Όταν βέβαια τα προαναφερόμενα αποτελούσαν αποκλειστικό «προνόμιο» των «δικών τους παιδιών», τότε η δημοκρατία «κυλούσε μια χαρά» στα πανεπιστήμια. Όταν οι «δεξιοί» νεολαίοι αντέδρασαν, τότε τους έλουσε κρύος ιδρώτας. Φοβούμενοι μη χάσουν τη (βασιζόμενη στη βία) πρωτοκαθεδρία στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, επιτέθηκαν με σθένος καταδικάζοντας… τις πρακτικές που οι ομοϊδεάτες τους χρησιμοποιούσαν εδώ και χρόνια. Η ειρωνεία, σε όλο της το μεγαλείο!

Να θυμίσουμε ότι ανάλογο σκηνικό είχα συμβεί και προ αρκετών μηνών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Την εποχή εκείνη, οι πράξεις βίας και καταστροφής από «νεαρούς» ήταν καθημερινό φαινόμενο στο Πάντειο, αλλά ουδείς το θεωρούσε αξιομνημόνευτο θέμα. Εν μέσω της γενικευμένης ακροαριστερής τρομοκρατίας, συνέβη και το εξής: ομάδα «νεαρών», συνέλαβε εθνικιστή φοιτητή. Στη συνέχεια οι «νεαροί», ανέλαβαν ρόλο ανταρτών Ταλιμπάν και αφού πήραν όμηρο τον εθνικιστή φοιτητή, τον «ανέκριναν», τον φωτογράφισαν και του απέσπασαν προσωπικά αντικείμενα. Έλα όμως που ο συγκεκριμένος νεολαίος, δεν ήταν κανένας φλώρος από τους ανήκοντες εις τα «κυβερνώντα κόμματα». Έτσι, όταν αντιλήφθηκαν το συμβάν, μέλη της εθνικιστικής οργάνωσης στην οποία άνηκε ο νεαρός φοιτητής, έσπευσαν στο Πάντειο για να τον απελευθερώσουν. Τελικά οι «άγριοι» ακροαριστεροί και αναρχικοί νεολαίοι, αφού εισέπραξαν κάποιες «ψιλές» έγιναν λαγοί και ο νεαρός εθνικιστής απελευθερώθηκε. Πάλι τότε, την επόμενη μέρα τα ΜΜΕ «έσκουζαν»: «Έκτροπα στα πανεπιστήμια»! «Χάος από βίαιες ομάδες»! «Καταλύθηκε η δημοκρατία»! Βλέπετε για άλλη μια φορά, οι «νταήδες» της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και των Εξαρχείων, δοκίμασαν μια γεύση από το «φάρμακό τους» και η «ηρεμία» (δηλαδή η ακροαριστερή τρομοκρατία), ταρακουνήθηκε!

Και καλά να «σηκώνουν κεφάλι» οι εθνικιστές. Αυτοί είναι και «άγριοι». Επίσης, μέσω της προπαγάνδας, τους πολεμάει άνετα το σύστημα, αν το θελήσει. Αλλά να «σηκώσουν κεφάλι» και οι «κυριλέδες» της ΝΔ; Αυτό πάει πολύ για τους αριστερούς! «Αυτοί είναι και πολλοί» θα σκέφτηκαν έντρομοι οι αναρχοαριστεροί. «Έχουν και κυβερνητική κάλυψη και δεν μπορούμε να τους σέρνουμε σε δίκες, όπως κάνουμε με τους εθνικιστές». «Άσε που αν γίνει συνήθεια η αντίδραση, θα γκρεμιστεί το καθεστώς τρόμου που χτίσαμε με τόσο κόπο τα τελευταία χρόνια»!
Χώρια ότι (όπως οι ίδιοι οι αναρχοαριστεροί αναφέρουν σε ανακοινώσεις τους), οι «δεξιοί» νεολαίοι, φώναζαν συγκεκριμένα εθνικιστικά συνθήματα! Εκεί πρέπει να έλουσε κρύος ιδρώτας τους αριστεριστές. Θα σκέφτηκαν μια οργάνωση με πλειοψηφία, εθνικιστική σκέψη και δράση και κομματική υποστήριξη και θα ένοιωσαν την «καρέκλα τους να τρίζει»!

Βεβαίως εμείς οι δεδηλωμένοι πατριώτες και εθνικιστές, σε καμία περίπτωση δεν ταυτιζόμαστε με νεολαίες κομματικών μαντριών. Όμως ταυτόχρονα, δε μπορούμε να κάνουμε ότι δε βλέπουμε και κάποια οφθαλμοφανή γεγονότα. Ότι δηλαδή, παρά την όποια «αδράνεια» και το «φόβο» τους, ένα συντριπτικό ποσοστό των νεολαίων του κυβερνόντος κομματικού μαντριού ασπάζεται σε μεγάλο βαθμό τις ιδέες μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε «μπλε νεολαίους» να μας «δικαιολογούνται» λέγοντας ότι «πιστεύουν τα ίδια με εμάς, αλλά ανήκουν σε κομματικό μαντρί καθαρά για λόγους συμφέροντος και επαγγελματικής αποκατάστασης».
Αλλά και ασχέτως ιδεολογικών πεποιθήσεων, η θέση μας έναντι οποιωνδήποτε φοιτητών αποφασίζουν να πατάξουν την αναρχοαριστερή τρομοκρατία στα Πανεπιστήμια δε μπορεί παρά να είναι αυτή, και μόνο αυτή:
ΚΑΛΟ ΑΓΩΝΑ ΠΑΙΔΙΑ! ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΣΕ ΑΝΩΤΕΡΑ!


K.K.
ΠΗΓΗ:ΣΤΟΧΟΣ

ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ



Ποιο είναι το μυστικό της ευτυχίας; Η ελευθερία. Και ποιο είναι το μυστικό της ελευθερίας; Η ανδρεία. Περικλής

Η ελευθερία είναι μία από τις σημαντικότερες αξίες του ανθρώπου. Είναι συνυφασμένη με την ίδια την ζωή, για την ακρίβεια νοηματοδοτεί την ύπαρξή της, δίνει περιεχόμενο και αξία. Η ελευθερία στον νεότερο Ελληνισμό συνδέθηκε με την Εθνεγερσία του 1821. Την κερδίσαμε, δεν μας την χάρισαν. Και την κερδίσαμε με αίμα και δάκρυα, στα πεδία των μαχών, με αρετή και τόλμη.

Ποιο ήταν το πρόταγμα για τους Έλληνες του 1821; Ήταν η διάσωση της θρησκείας τους ή μήπως συνέτρεχαν διάφοροι οικονομικοί λόγοι και για αυτό ξεσηκώθηκαν; Τίποτα από τα δύο. Διότι οι Τούρκοι είχαν συμβιβασθεί - μετά από αιώνες καταπιέσεως - με την διατήρηση της Ορθοδόξου χριστιανικής μας πίστεως, ήμασταν το «μιλιέτ των Ορθοδόξων Ελλήνων». Στην δε οικονομία υπήρχε η φορολόγηση της δεκάτης, καμία σχέση με την σημερινή φορολογική επιδρομή που υφίστανται οι Έλληνες εργαζόμενοι!

Τότε γιατί ξεσηκωθήκαμε; Για την Ελευθερία. Για να μπορούν οι Έλληνες να αποφασίζουν για το μέλλον τους ελεύθερα, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν δυνάστη. Για να αποφασίζουν και να εκλέγουν τους εκπροσώπους τους ελεύθερα. Για να κυβερνούν Έλληνες τους Έλληνες. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν εντός του Έθνους εσωτερικές συγκρούσεις και ανταγωνισμοί, φιλονικίες και προσωπικές φιλοδοξίες, έριδες και λάθη. Αλλά, ακόμη και τότε, αυτά τα λάθη είναι δικά μας, εμείς τα διαπράξαμε και εμείς θα τα διορθώσουμε. Με την δική μας βούληση και δράση. Ελεύθερα.

Ποιος ήταν ο μηχανισμός εκείνος και το θεσμικό πλαίσιο που εξασφάλιζε την ελευθερία; Ήταν - και είναι - το εθνικό κράτος, παιδί της Γαλλικής επαναστάσεως. Το εθνικό κράτος εγγυήθηκε την συλλογική εθνική ελευθερία μέσω της δημιουργίας τακτικού στρατού και παράλληλα προστάτευε τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών μέσω της συμμετοχικής δημοκρατίας. Πριν την ύπαρξη του εθνικού κράτους τα έθνη και οι πολίτες ήταν υπόδουλοι σε πολυεθνικά αυτοκρατορικά μορφώματα.

Κατ’ αυτό τον τρόπο ο πατριωτισμός, η αφυπνισμένη εθνική συνείδηση και ταυτότητα, ο εθνικισμός, συνδέθηκαν με την ελευθερία. Ταυτίστηκαν ως αξίες, με διαχρονική ισχύ και καθολικότητα. Αν ένα κράτος ή ένας δυνάστης ήθελε να καταργήσει την ελευθερία ενός λαού έπρεπε να κατακτήσει το εθνικό κράτος που προστάτευε το έθνος και τους πολίτες του.

Παλαιότερα, η κατάλυση της ελευθερίας γινόταν μέσω του πολέμου. Σήμερα που είμαστε «πολιτισμένοι» γίνεται μέσω διαφόρων «συμμαχιών» στις οποίες υπάρχουν υποτελή έθνη, τα οποία απλώς νομιμοποιούν τις ανεξέλεγκτες αποφάσεις των ισχυρών. Σήμερα δεν χρειάζεται να περάσουν οι στρατοί τα σύνορα. Υπάρχει σε πολιτικό επίπεδο το Ευρωσύνταγμα και η εκχώρηση των αρμοδιοτήτων του εθνικού κοινοβουλίου στους μη-εκλεγμένους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, καθώς και η κερκόπορτα του «πολιτιστικού ιμπεριαλισμού»: η υπονόμευση της γλώσσας και του θρησκευτικού αισθήματος, η διαστρέβλωση της ιστορίας, η αμερικανοποίηση του πολιτισμού και η φολκλοροποίηση της παραδόσεως.

Για να υπάρξει όμως πραγματική ελευθερία πρέπει να υπάρχουν επιλογές. Αν δεν υπάρχει η δυνατότητα διαφορετικής επιλογής τότε ουσιαστικά δεν υφίσταται ελευθερία. Σήμερα η παγκοσμιοποίηση θέλει άτομα-καταναλωτές χωρίς ρίζες, ανέστιους, δίχως παραδόσεις και βιώματα. Θέλει άτομα χωρίς διαχρονικούς δεσμούς με το περιβάλλον τους. Η ποικιλομορφία, που αποτελεί τον πλούτο της ανθρωπότητος, είναι εχθρός για την παγκοσμιοποίηση. Για αυτό και η παγκοσμιοποίηση μάχεται τα εθνικά κράτη, τις εθνικές ταυτότητες, τις παραδόσεις και τους πολιτισμούς. Μάχεται την ίδια την ελευθερία.

Και ελευθερία είναι να είσαι ο εαυτός σου. Να μην έχεις αλλοτριωθεί. Σημαίνει ότι έχεις αίσθηση της ιστορίας σου, της καταγωγής σου, έχεις συλλογικά βιώματα και αντιστάσεις, έχεις νόημα ζωής. Έχεις ακόμη και άλλη αντίληψη του χρόνου, διότι αποτελείς μέρος μίας αδιάσπαστης αλυσίδος που χάνεται στην ιστορία. Δεν ζεις στο εφήμερο σήμερα, αλλά ατενίζεις την ζωή και το ιστορικό γίγνεσθαι μέσα από τις γενεές που πέρασαν και αυτές που θα έρθουν.

Επειδή ακριβώς το σημερινό διεθνιστικό πολιτικό σύστημα αντιλαμβάνεται την δύναμη και την αξία της ελευθερίας προσπαθεί να την διαστρεβλώσει. Προσπαθεί να της δώσει μία καταναλωτική σημασία, να την αποσυνδέσει από τις ιστορικές και νοηματικές της διαδρομές, να την κάνει ακίνδυνη για την παγκοσμιοποίηση και την Νέα Τάξη.

Εδώ έγκειται η δική μας ιστορική αποστολή. Να νοηματοδήσουμε ξανά την έννοια και την αξία της ελευθερίας. Να την επανασυνδέσουμε με το Έθνος, την κοινωνία και τους πολίτες. Να την κάνουμε ασπίδα προστασίας του πολιτισμού μας.

Τα μυθεύματα της παγκοσμιοποιήσεως καταρρέουν. Δεν υπάρχουν «πολίτες του κόσμου» και «παγκόσμια δημοκρατία», διότι ότι είναι παντού είναι και πουθενά. Η ελευθερία και η δημοκρατία έχουν εθνικά σύνορα. Συνδέονται με πατρίδες και πολιτισμούς. Δεν μπορεί να ισχυρίζεται κάποιος ότι υπερασπίζεται την ελευθερία και παράλληλα να λοιδορεί την εθνική ταυτότητα, να υπονομεύει τις εξουσίες του εθνικού κράτους και τις νομοθετικές αρμοδιότητες του εθνικού κοινοβουλίου.

Η σύζευξη του Πατριωτισμού και της Ελευθερίας είναι η ιστορική πρόκληση της εποχής μας. Το πατριωτικό κίνημα σήμερα είναι ο τελευταίος υπερασπιστής της ελευθερίας των Ελλήνων. Και για αυτό ο πατριωτισμός δεν είναι απομεινάρι του χθες αλλά προπομπός του αύριο.

Στην ιστορία ενός έθνους, αλλά και στην δημοκρατία, δεν υπάρχουν μονόδρομοι και αναπόδραστες πολιτικές. Διότι τότε φαλκιδεύεται η βούληση του λαού και του έθνους και εκχωρείται η διακυβέρνηση της χώρας σε ξένα κέντρα αποφάσεων και σε μία αποεθνικοποιημένη ελίτ, αυτό που ο Καστοριάδης ονόμαζε ως «κοινοβουλευτική ολιγαρχία».

Ο Πατριωτισμός λοιπόν είναι οργανικά συνδεδεμένος με την Ελευθερία και την Δημοκρατία. Το Σύνταγμα των Ελλήνων, στο τελευταίο άρθρο του, εναποθέτει την υπεράσπισή του στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Ας αναλογισθούμε όλοι τις ευθύνες μας έναντι του Έθνους και της Ιστορίας. Η ιστορία δεν θα μας χαρισθεί αν φανούμε ανάξιοι των περιστάσεων. Και ο μόνος δρόμος για να υπερασπισθούμε την ελευθερία είναι να αγωνιζόμαστε για την εθνική ανεξαρτησία. Για κάποιους αυτό ήταν απλώς ένα σύνθημα. Για εμάς όμως είναι κοσμοθεωρία και τρόπος ζωής.

ΓΙΑΤΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ;



Από τα γήπεδα μέχρι τα πεδία των μαχών ο Έλληνας ξεχνά τους Κουναλάκηδες και τους Μπίστηδες και αφήνει την ψυχή του να μιλήσει...

Χρόνια τώρα ήθελα να γράψω μια απάντηση στο ερώτημα «Γιατί είμαι εθνικιστής», όμως έκρινα υπερβολικό να αφιερώσω ένα ολόκληρο άρθρο αναφερόμενος στον εαυτό μου – πόσο μάλλον όταν τα κείμενά μου φιλοξενούνται. Ωστόσο, θα ήθελα να γράψω δυο λόγια, έστω κι αν αυτές οι αράδες αποκτήσουν έναν λίγο πιο εγωκεντρικό χαρακτήρα.

Μανιφέστο;

Οι περισσότεροι συναγωνιστές μου θα έκαναν μία οι περισσότερες παραπομπές στα κείμενα του Ίωνος Δραγούμη και του Περικλή Γιαννόπουλου. Κάποιοι, ακόμη πιο «ψαγμένοι» ίσως έκαναν αναφορές και στον Αλαίν Ντε Μπενουά ή και στον Κώστα Πλεύρη, τον Δημήτρη Δημόπουλο, τον Γεωργαλά και τον Δενδρινό, πρόσωπα εν ζωή, που σίγουρα έχουν στιγματίσει το πέρασμα πολλών από εμάς από την πολιτική και τα μετερίζια του εθνικισμού στην Ελλάδα. Εκείνο όμως που ίσως δεν σάς πουν είναι ότι κανένας ή σχεδόν κανένας από αυτούς δεν βρέθηκε να αγωνίζεται, απλά επειδή κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια του ένα βιβλίο του Ίωνος Δραγούμη ή κάποιου άλλου από τους προαναφερθέντες.

Η εξήγηση είναι απλή. Ο εθνικισμός δεν είναι απλά μία ιδεολογία. Δεν βασίζεται σε κανένα μανιφέστο και δεν έχει ουσιαστικά λογίους πατέρες και φιλοσοφικούς ινστρούκτορες. Ο εθνικισμός είναι το προϊόν ενός ανθρώπινου χαρακτηριστικού, ενός συναισθήματος, εφάμιλλου του έρωτα, της αγάπης, του πόνου και του μίσους. Δεν είναι άλλο από τον πατριωτισμό, την αγάπη για το χώμα που πατάς και γι’ αυτούς που έζησαν, ζουν και θα ζήσουν πάνω σ’ αυτό, ως συνέχεια μίας αιώνιας πορείας στην ιστορία, της οποίας κομμάτι είναι κάθε Έλληνας. Είναι η ανάπτυξη του στοιχειώδους και πηγαίου αισθήματος αγάπης που έχει ο άνθρωπος για τους γονείς και την οικογένειά του, κάτι που και στην πιο εκφυλισμένη του μορφή δεν μπορεί ποτέ να καταπνιγεί από φθηνά κίνητρα και διαφορές. Είναι το δάκρυ – αν θέλετε – ενός «ασώτου υιού» για τον θάνατο του πατέρα που μίσησε όσο τίποτε άλλο στη ζωή του. Είναι το αίμα που δεν γίνεται νερό.

Αυτό το στίγμα, μπορεί κανείς να το διακρίνει στην ψυχή κάθε ανθρώπου που έχει την τύχη να είναι Έλληνας. Και δεν χάνεται ποτέ, διότι ακόμη κι αν η φλόγα σβήσει μέσα του, θα αναγεννηθεί στις ψυχές των παιδιών του. Μοιραία, λοιπόν, πνευματικοί πατέρες του εθνικισμού, της έμπρακτης εφαρμογής του ανθρώπινου αισθήματος – ή ενστίκτου αν θέλετε – του πατριωτισμού, είναι οι ήρωες της ελληνικής ιστορίας και το μανιφέστο τους είναι γραμμένο με το αίμα που κύλισε από τα σπλάχνα τους για να μπορούμε σήμερα να λέμε με υπερηφάνεια την εθνικότητά μας, για να μπορούμε να μιλάμε την γλώσσα μας και, το πιο σημαντικό, να νιώθουμε ότι ξεχωρίζουμε από τους άλλους λαούς. Είναι ο Λεωνίδας, ο Μεγαλέξανδρος, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο Κολοκοτρώνης, ο Μελάς, ο Διάκος, ο Παλλικαρίδης, ο Σολωμού, ο Γιαλοψός και τόσοι άλλοι, κάποιοι μάλιστα ακόμη εν ζωή! Αυτοί είναι οι «θεωρητικοί» του εθνικισμού. Δεν χρειάζεται καν να ξέρεις γράμματα για να τους μάθεις. Πολλοί εξ’ αυτών μάλιστα ήσαν αγράμματοι!

Πόσο πατριώτης;

Κι εδώ τίθεται το ερώτημα: Μα τότε δεν είναι όλοι οι Έλληνες εθνικιστές; Η απάντηση είναι απλή. ΟΧΙ! Διότι δεν αρκεί να αγαπάς την πατρίδα σου αλλά πρέπει να το δείχνεις κιόλας. Αυτό – ξέρετε – είναι ένα ερώτημα που συχνά μου τίθεται, τόσο εμένα όσο και σε άλλους συναγωνιστές μου που μπαίνουν στην διαδικασία κάποιου διαλόγου, δημοσίου ή μη. Μέχρι και ο κ. Κουναλάκης είχε θέσει το ερώτημα στον Μάκη Βορίδη, σε τηλεοπτική συζήτηση. Σαστίζω, λοιπόν, όταν κάποιος μού το θέτει και την ίδια στιγμή μπορώ να του απαριθμήσω χίλιους δυο λόγους που αποδεικνύουν το αντίθετο.

  • Πόσο πατριώτης είναι, αλήθεια, κάποιος, που ψηφίζει ένα κόμμα, το οποίο υπέστειλε την ελληνική σημαία από ελληνικό έδαφος, στέλνοντας μάλιστα στον τάφο τρεις Έλληνες αξιωματικούς;
  • Πόσο πατριώτης είναι κάποιος που εκλέγει ένα κόμμα, το οποίο χαριεντίζεται μ’ έναν αμετανόητο εχθρό, που με τη σειρά του έχει κοστίσει πολυάριθμους νεκρούς μέχρι και στην τελευταία ελληνική οικογένεια;
  • Πόσο πατριώτης είναι κάποιος που επικροτεί την εκχώρηση της εθνικής οικονομίας σ’ ένα ξένο κέντρο, χωρίς να αντιληφθεί ότι αυτό αποτελεί ουσιαστικά παραχώρηση κυριαρχικού δικαιώματος της πατρίδος του;
  • Πόσο πατριώτης είναι κάποιος που υποστηρίζει πολιτικούς, οι οποίοι αποστρέφονται οτιδήποτε προδίδει αγάπη για την πατρίδα και έχουν απαλείψει την λέξη «έθνος» και τα παράγωγά της από το λεξιλόγιό τους.
  • Πόσο πατριώτης είναι αυτός που ταυτίζεται με ιδεολογίες, οι οποίες θεωρητικά, αλλά και έμπρακτα καλλιεργούν την μισαλλοδοξία και το κοινωνικό μίσος, καταργούν εθνικά σύνορα, αμφισβητούν τις ανθρώπινες ελευθερίες και στο πρόσφατο παρελθόν έχουν αιματοκυλίσει όλη την Ελλάδα;
  • Πόσο πατριώτης είναι αυτός που δεν πάει στρατό ή που δεν είναι διατεθημένος να αφιερώσει λίγους μήνες από την ζωή του μακριά από την μαμά του και τον μικρόκοσμό του για την ιδέα της πατρίδος που τόσα της χρωστάει;
  • Πόσο πατριώτης είναι αυτός που επιδιώκει τον πολιτιστικό αφανισμό της Ελλάδος, θέλοντας να την μετατρέψει σε μία βαβέλ ανθρώπων, θρησκειών και παραδόσεων, εξαλείφοντας εντελώς αυτό που δήθεν προασπίζεται, την διαφορετικότητα;
  • Πόσο πατριώτης είναι αυτός που καταχράται το δημόσιο χρήμα και κλέβει τους συμπολίτες και συμπατριώτες του; Πόσο πατριώτης είναι αυτός που τον καλύπτει τον κλέφτη και τον ανέχεται;
  • Πόσο πατριώτης είναι αυτός που ψηφίζει με βάση το ρουσφέτι και την εξυπηρέτηση των προσωπικών του μικροσυμφερόντων;
  • Πόσο πατριώτης είναι αυτός που εκλέγεται εξυπηρετώντας τέτοια μικροσυμφέροντα;
  • Πόσο πατριώτης είναι αυτός προσβάλλει τα εθνικά σύμβολα ή ανέχεται την προσβολή τους;
  • Πόσο πατριώτης είναι αυτός που καλλιεργεί την εθνική αμνησία και τον μαρασμό του εθνικού φρονήματος για να γίνει αρεστός σ’ έναν γείτονα που τον μισεί θανάσιμα;
  • Πόσο πατριώτης είναι αυτός που μετατρέπει ένα έθνος πολεμιστών, εμπόρων και ναυτικών, σε τσούρμο δημοσίων υπαλλήλων, σερβιτόρων και τεμπέληδων;
Και τελικά, αν όχι πατριώτες, τι άνθρωποι είναι όλοι αυτοί;

Σε λάθος δρόμο

Αυτά τα ερωτήματα κανείς δεν θέλει να τα απαντήσει. 95% όσων Ελλήνων ψηφίζουν – πόσο πατριώτης και πόσο δημοκράτης είναι αλήθεια κάποιος που δεν ψηφίζει; – είναι ή έχουν πρότυπα σαν τα παραπάνω. Δεν είναι πατριώτες; Κατά την ταπεινή μου άποψη, αν κάποιοι από αυτούς είναι, τότε βρίσκονται σε λάθος δρόμο. Το χειρότερο είναι ότι πολλοί εξ’ αυτών αποτελούν θύματα μίας θλιβερής και εντελώς αθλίας προπαγάνδας, η οποία δαιμονοποιεί την έμπρακτη αγάπη για το έθνος και την πατρίδα, τον εθνικισμό. Έχουν ταυτίσει τον εθνικισμό με καθεστώτα, με ξενόφερτες ιδέες και πρακτικές, οι οποίες καμμία σχέση δεν έχουν με αυτόν.

Ο εθνικισμός, όμως, δεν είναι κάτι κακό, διότι τον έχουμε όλοι μέσα μας και αργά ή γρήγορα, έστω και για λίγο, τον αποκαλύπτουμε. Από τα γήπεδα μέχρι τα πεδία των μαχών ο Έλληνας ξεχνά τους Κουναλάκηδες και τους Μπίστηδες και αφήνει την ψυχή του να μιλήσει. Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, κάτι εντελώς ανθρώπινο και ενστικτώδες να θεωρείται κακό;

Το ζητούμενο είναι την ενέργεια αυτή που κρύβουμε μέσα μας να την δαμάσουμε και να την κάνουμε οδηγό μας, με νηφαλιότητα και προπάντων με ανιδιοτέλεια, αυταπάρνηση και διάρκεια, οργανωμένα και συντεταγμένα, ώστε αυτό ακριβώς που αγαπάμε, η πατρίδα μας, να φτάσει ανεμπόδιστα στη θέση που της αξίζει. Τότε και εμείς ως απλοί άνθρωποι και Έλληνες θα δικαιωθούμε. Αυτή ακριβώς η απλή αναζήτηση με οδήγησε στον εθνικισμό και δεν μπορεί κανείς να αντιτάξει μία καλύτερη συνταγή.

ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ Η ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ:2 ΕΝΝΟΙΕΣ ΤΑΥΤΟΣΗΜΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ



Πολύς λόγος γίνεται και πολλά απίστευτα και τραγελαφικά ακούγονται τα τελευταία χρόνια περί Πατριωτισμού και Εθνικισμού, αν είμαστε πατριώτες, αν δεν πρέπει να είμαστε εθνικιστές, ότι ο πατριωτισμός είναι ... καλός, ενώ ο εθνικισμός είναι ... κακός, ότι ο πατριωτισμός είναι να αγαπάς την πατρίδα σου, ενώ ο εθνικισμός είναι να ... μισείς τους άλλους, και διάφορα τέτοια που απλά δείχνουν το επίπεδο της πολιτικής παιδείας που διέπει ανθρώπους που υποτίθεται επιθυμούν να υπηρετήσουν την πολιτική και την κοινωνία μας.

Και καλά οι μέντορες και τα τσιράκια της παγκοσμιοποίησης -πρώην διεθνισμού, κοσμοπολίτικου και προλεταριακού- αυτοί είναι λογικό να πολεμούν την έννοια του Έθνους και του Εθνικισμού αφού είναι και ήταν πάντα τα ιδεολογικά εμπόδια στα σχέδια των ισοπεδωτικών θεωριών με όποια μορφή και αν αυτές εμφανίζονται. Συμπάθεια και κατανόηση επίσης πρέπει να δείξει κανείς σε όσους ανιδιοτελείς και καλοπροαίρετους ανακάλυψαν και ανακαλύπτουν καθημερινά τα χαμένα και πεταμένα χρόνια πού σπατάλησαν κουβαλώντας νερό στο μύλο του προλεταριακού διεθνισμού στα κάθε λογής κομμουνιστικά κόμματα όπου η έννοια Έθνος και Εθνικισμός ήταν απαγορευμένες και δηλητηριώδεις ουσίες ταυτόσημες με ... φασισμούς, χούντες, δικτατορίες κ.λπ. στην προσπάθειά τους να κακοποιήσουν την διαχρονική αλήθεια του έθνους και της αγωνιστικής συνειδητότητας για αγώνα και ανιδιοτελή προσφορά στο Έθνος, όσων ξεχωρίζουν από το ... κοπάδι της αδράνειας και του φιλοτομαρισμού και ανυψώνονται σε αγωνιστές με αδιάκοπη καθημερινή προσφορά στο έθνος τους, κατακτώντας το υπέρτατο αξίωμα που ο αγώνας και μόνον αυτός, τους απονέμει, το αξίωμα δηλαδή του Εθνικιστή, του Επαναστάτη, του Ανατροπέα!

Εμ και κάποιοι που θέλουν να ξεχωρίσουν από το σύστημα και να υπηρετήσουν εθνικές και πατριωτικές αξίες; Άνοιξαν ποτέ να διαβάσουν Περικλή Γιαννόπουλο, Ίωνα Δραγούμη, Δημ. Βεζανή, Ιωάννη Συκουτρή κ.α., ώστε να ξεδιαλύνουν μέσα στα θολωμένα από την προπαγάνδα των παλαιοκομματικών φορέων που υπηρέτησαν κάποιες δεκαετίες, μυαλά τους, έννοιες που αποτελούν αξίωμα αγωνιστών αλλά και επιστημονικής αλήθειας αφού ο Εθνικισμός είναι όχι μόνο κοσμοθεωρία, αλλά στάση ζωής Ηρωικών ανθρώπων, που μπορεί να γεννιούνται από τα σπλάχνα της μάνας τους, το DNA τους όμως, τους προορίζει να ανήκουν στο Έθνος τους και μέσα από συνεχή αγώνα να υπηρετούν αδιάκοπα εθνικές αλλά και πανανθρώπινες διαχρονικές αξίες!

«Ο Πατριωτισμός είναι έμφυτος, και εγώ είμαι εθνικιστής!» έλεγε ο Εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς σε διάλογό του με επώνυμο τότε διεθνιστή, θέλοντας ακριβώς να καταδείξει την διαφορά ανάμεσα στον πατριωτισμό και τον πατριώτη που μπορεί να είναι βίωμα, μπορεί να είναι και παθητικός προσδιορισμός κ.ο.κ., αντίθετα εθνικιστής είναι μαχητικός προσδιορισμός, είναι στάση και τρόπος ζωής που καταξιώνει τον άνθρωπο μέσα από την συνειδητότητα της αποστολής του και απαραίτητα μέσα από τον καθημερινό, επίπονο και σπεισματικό αγώνα, αγώνα μέσα στον οποίο, άλλωστε, κρύβεται όλο το μεγαλείο του Εθνικισμού και του εθνικιστή! Και αλλού ο Κωστής Παλαμάς γράφει: «χρωστάμε σ' όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ’ρθούνε, θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί!»

Πόσοι αλήθεια συνειδητοποιούν αυτή την πραγματικότητα της διαχρονικότητας αφ’ ενός και της ευθύνης απέναντι στην διαχρονικότητα του Έθνους; Εκατομμύρια απλών ανθρώπων καθήμενοι μπροστά στους δέκτες της τηλεόρασης καλοί προφανώς πατριώτες, περιμένουν κάποιους να τους ... σώσουν για να μην χαθεί ... το Έθνος, αυτοί όμως που βγαίνουν από το «καβούκι» τους καί δίνουν καθημερινά μάχες για την εθνική τους υπόσταση καί συνέχεια, αρνούμενοι τα υλικά πρότυπα του συστήματος, αρνούμενοι να γίνουν βούτυρο στο ψωμί των επικυρίαρχων της παγκοσμιοποίησης, ε λοιπόν, αυτοί είναι οι άγριες φύτρες που ξεχωρίζουν όχι σαν επαναστατημένοι, αλλά σαν Επαναστάτες και συνεπώς Εθνικιστές!

Ας κάνουμε όμως και μερικές παραπομπές σε βιβλιογραφία επωνύμων Ελλήνων και με αριστερές και φιλελεύθερες αντιλήψεις και να δούμε τι γράφουν για τον Εθνικισμό, αναφέροντας εδώ μόνο λίγες λέξεις τελείως ενδεικτικά:


  • Αλεξ. Παπαναστασίου, πρωθυπουργού, «Ο Εθνικισμός» εκδ. Χαρίσης, σελ. 31: «Από ότι εξετέθη έως τώρα είναι φανερόν ότι ο Εθνικισμός είναι μία μορφή εκδηλώσεως του εθνικού αισθήματος. Αυτό πάλιν έχει την ρίζαν του εις το κοινωνιολογικόν ένστικτον, αποτελεί μίαν ανωτέραν εκδήλωσιν αυτού».
  • Ίωνος Δραγούμη, «Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες»: «Για να ζήσω περισσότερο πρέπει να συνδεθώ με το Έθνος μου. Συνδέομαι με το Έθνος μου όταν προσπαθώ να το δυναμώσω, διοχετεύοντας όλες τις δυνάμεις μου εκεί, δηλαδή σ’ αυτόν το σκοπό».
  • Δημητρίου Ευαγγελίδη, «Πολιτική Ορολογία» εκδ. Λάβρυς 1980 σελ. 39: «Εθνικισμός: όρος συνώνυμος του Πατριωτισμού, της Φιλοπατρίας. Αντίθετος του Διεθνισμού. Υποδηλώνει αφ’ενός μεν την στάσιν ενός ατόμου με ανεπτυγνένην εθνική συνείδησιν, το οποίον αγωνίζεται αδιακόπως δια την προκοπήν του Έθνους του, αφ’ ετέρου δε την κοσμοθεωρίαν εκείνην της οποίας θεμελιώδης αρχή είναι η άποψις ότι το συμφέρον του έθνους προέχει κάθε άλλου συμφέροντος ή επιδιώξεως ατομικής ή ομαδικής. Ο Εθνικισμός διαφέρει τόσον του Σωβινισμού όσον και του Ιμπεριαλισμού προς τους οποίους δεν πρέπει να συγχέεται».
  • Οι αναφορές σε αντίστοιχα παραδείγματα θα μπορούσαν να αποτελέσουν αφορμή για ολόκληρο βιβλίο, αξίζει όμως τελειώνοντας να αναφερθώ στο πολιτικό περιοδικό «Ρεσάλτο» του μηνός Ιανουαρίου 2007 το οποίο εκδίδεται και συντάσσεται κατ’ εξοχήν από πρώην ή και νυν αριστερούς στο οποίο στην σελ. 56 με τίτλο «Ο τεχνητός μπαμπούλας του Εθνικισμού», ο αρθρογράφος του κ. Ιάσων Αναγνώστου προς το τέλος του δισέλιδου δημοσιεύματος αναφέρει μεταξύ άλλων: «Είναι ξεκάθαρο πλέον, ότι στην εποχή της κατάργησης των εθνικών συνόρων, ο Εθνικισμός προβάλλει υπό την φυσιολογική του μορφή ως η μοναδική μορφή Αντίστασης στο κοσμοπολιτισμό της παγκοσμιοποίησης γι’ αυτό και σήμερα βρίσκεται στο στόχαστρο των υποτακτικών της. Εκείνο, ωστόσο, που είναι άδικο, είναι να «χρεώνουμε» στον Εθνικισμό τις συνέπειες των πράξεων του καπιταλιστικού Ιμπεριαλισμού (που στην ουσία και στις διακηρύξεις του είναι αντεθνικός). Όλα τα δεινά της ιστορίας προέρχονται, όχι από τον Εθνικισμό, αλλά από την προσβολή του. Όταν υπάρχει σεβασμός στην εθνική ιδιαιτερότητα και στην γη κάθε λαού, τότε ο Εθνικισμός γίνεται πηγή πνευματικών αξιών. Όσο δεν υπάρχει Ιμπεριαλισμός, ο Εθνικισμός δεν υποχρεώνεται σε αναμέτρηση. Κι όσο δεν υπάρχει εθνική αλλοτρίωση από εισροές ξένων, ο Εθνικισμός δεν αμύνεται».

    Εμείς που βγήκαμε, γαλουχηθήκαμε και γαλουχήσαμε μέσα στο κίνημα του Ελληνικού Εθνικισμού τι άλλο να προσθέσουμε; Ίσως μόνον μία υπενθύμιση, ότι, η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια, καιρός λοιπόν κάποιοι να ανοίξουν κάποια βιβλιογραφία βοηθώντας το Πατριωτικό Κίνημα να κερδίσει τις ιδεολογικές μάχες που έρχονται και αυτές θα είναι πιο σκληρές από τις πολιτικές. Ο νοών νοείτο!

  • ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ



    Έθνος, Πολιτισμός και Ελευθερία: οι βασικοί άξονες της ιδεολογικής σκέψης του Ίωνος Δραγούμη.

    Οι Έλληνες πατριώτες τίμησαν στις 23 Ιουλίου για 25η χρονιά την μνήμη ενός μεγάλου Έλληνα πολιτικού: του Ίωνος Δραγούμη. Στο πρόσωπό του τιμήσαμε τον πρωτεργάτη του Μακεδονικού Αγώνος (γαμβρός του Παύλου Μελά), τον πατριώτη πολιτικό (υιός του πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη), μα πάνω απ’ όλα τιμήσαμε τον άνθρωπο που νοηματοδότησε τις αρχές και τις αξίες του Ελληνικού εθνικισμού.

    Ο Δραγούμης αντιλαμβανόταν τον εθνικισμό σε συσχέτιση με την ελευθερία των Ελλήνων. Ο ίδιος έλεγε χαρακτηριστικά: «Ακουμπώντας στο έθνος μου να γίνω πιο άνθρωπος. Δεν μπορεί κανείς να είναι άνθρωπος ξεχνώντας την καταγωγή του. Να θυμάται κανείς από πού βγήκε, που μεγάλωσε, ποιο έθνος τον ανέθρεψε. Μου αρέσει να βλέπει κανείς τους δεσμούς του. Αυτό θα πει ελευθερία». Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Δραγούμης εκφράζει έναν «ουμανιστικό εθνικισμό», πολύ πριν αναπτυχθούν οι ψευδο-ανθρωπιστικές ουτοπίες της Αριστεράς.

    Παράλληλα, ο Δραγούμης ένοιωθε την βαθύτερη σύνδεση μεταξύ του έθνους και του πολιτισμού. «Ποιος είναι ο τελικός των εθνών, πες τον προορισμό, πες τον αποστολή; Ο πολιτισμός! Να ένα έργο άξιο για τα έθνη, έργο αληθινά ανθρώπινο. Να η δικαιολογία των εθνών. Να πως τα έθνη είναι χρήσιμα στην ανθρωπότητα και να που έσφαλε ο Μαρξ πολεμώντας τα έθνη. Πολιτισμούς γεννούν τα έθνη και αυτά μονάχα. Οι πολιτισμοί γεννιούνται ο καθένας σε κάποια πατρίδα, σε κάποια εποχή και σε κάποιο έθνος. Έξω από αυτά δεν μπορεί να σταθεί πολιτισμός».

    Η ζωή και το έργο του Ίωνος Δραγούμη είναι άγνωστα στον πολύ κόσμο. Τα βιβλία του, τα οποία αναβλύζουν ένα απέραντο πάθος για τον Ελληνισμό και καταφάσκουν σε μία ενεργητική στάση ζωής, είναι επίσης άγνωστα. Αυτό οφείλεται αφενός στην ιδεολογική δικτατορία της Αριστεράς στον τόπο μας και αφετέρου στην ανυπαρξία οποιασδήποτε «δεξιάς εναλλακτικής». Να λοιπόν ένας στόχος για όλους τους πατριώτες. Να διαδώσουμε το έργο του, αλλά κυρίως, εστιάζοντας σε αυτές τις ιδεολογικές παραμέτρους, να δώσουμε τις σημερινές προεκτάσεις του.

    Η μεγάλη πολιτική σημασία της σκέψεως και των θέσεων του Δραγούμη είναι ότι εκφράζει έναν έλλογο και λειτουργικό εθνικισμό. Έναν εθνικισμό με σεβασμό στο ανθρώπινο πρόσωπο, προσηλωμένο στις αρχές της άμεσης δημοκρατίας (Κοινοτισμός), έναν εθνικισμό ο οποίος απορρέει από τον Ελληνικό πολιτισμό και υπερασπίζεται τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των Ελλήνων. Αυτά αποτελούν την μεγάλη ιστορική παρακαταθήκη του Δραγούμη προς τον διαχρονικό Ελληνισμό. Για αυτό τον εθνικισμό πρέπει να είμαστε υπερήφανοι εμείς οι εθνικιστές.

    Δεν είναι τυχαίο ότι στην φετινή εκδήλωση ήταν παρόντα όλα τα στελέχη του Πατριωτικού Κινήματος, άνθρωποι που έχουν πρωτοστατήσει στους αγώνες του εθνικιστικού χώρου, χωρίς ποτέ να φοβηθούν τις ιδεολογικές και πολιτικές μάχες. Ας πορευθούμε με βάση τις ιδέες του και την προσωπική στάση ζωής που κράτησε, ακόμη και μπροστά στον θάνατο. Δεν ξέρω αν τελικώς νικήσουμε. Ξέρω όμως ότι θα είμαστε υπερήφανοι για την ζωή που ζήσαμε και τις αξίες για τις οποίες πολεμήσαμε. ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ.


    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 2ας Αυγούστου 2007 της εβδομαδιαίας εφημερίδος Στόχος.