Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2008

1 Δεκέμβρη 1913;ένωση κρητης με ην Μητέρα Ελλάδα


Κατά την επανάσταση του 1821-1830 οι Κρήτες αγωνίστηκαν σκληρά, όπως και οι λοιποί Έλληνες, εν τούτοις είδαν με πόνο απερίγραπτο να μην συμπεριλαμβάνονται στα όρια του ελεύθερου κράτους, όπως αυτά καθορίστηκαν από το πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830.
Και αυτό γιατί έτσι θέλησε η ευρωπαϊκή διπλωματία και κυρίως η Αγγλία. Η αγγλική εξωτερική πολιτική δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι κάποια στιγμή δεν ήταν εύκολο γι’ αυτήν, ή ακόμη χειρότερο, αδύνατο, να χρησιμοποιεί ο στόλος της το λιμάνι της Σούδας. Ο στόχος αυτός συνδυαζόταν με το έτερο δόγμα της ακεραιότητας της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ως ανάχωμα στην πάγια επιδίωξη της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής, ήδη από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου, της καθόδου δηλαδή της Ρωσίας στη ζεστή θάλασσα, το Αιγαίο.
Και δεν εναντιώθηκε μόνο το 1830 η ευρωπαϊκή διπλωματία στην ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, αλλά πάντοτε όταν οι Κρήτες επαναστατούσαν κατά της τουρκικής κυριαρχίας για τον ίδιο σκοπό. Τούτο έγινε το 1841, το 1858, στη γιγαντομαχία του 1866-1868, το 1878, το 1889. Παράλληλα η προπαγάνδα των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων προσπάθησε να καλλιεργήσει στους Κρήτες, κυρίως στους εξέχοντες, μίαν αντίληψη αυτονομίας και ανεξαρτησίας από την υπόλοιπη Ελλάδα. Αντίληψη που βρήκε ευήκοα ώτα και που δημιούργησε πολλά προβλήματα κατά την επανάσταση του 1866. Στην πλειονότητά τους όμως οι Κρήτες απέκρουσαν μια τέτοια λύση.
Την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα το κρητικό ζήτημα αποκτά οξύτητα εξαιτίας του «Ανατολικού Ζητήματος». Η Αγγλία θεωρεί την Κρήτη εκ των ων ουκ άνευ για την θαλάσσια οδό προς τις Ινδίες.
Το 1895 ξεκινά μία νέα επανάσταση, η λεγόμενη μεταπολιτευτική με επικεφαλής τον Μανούσο Κούνδουρο. Ο Κούνδουρος γνωρίζοντας τις διπλωματικές επιδιώξεις των Μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων θεωρούσε την αυτονομία της Κρήτης ως πρώτο βήμα για την ένωση της με την Ελλάδα.
Η ελληνική εξωτερική πολιτική ήταν αντίθετη σε κάθε αυτονομιστική κίνηση, γιατί πίστευε ότι υπήρχε ο κίνδυνος να περιέλθει η Κρήτη σε κάποια ξένη δύναμη, οπότε θα χανόταν οριστικά για την Ελλάδα.
Οι Τούρκοι προέβησαν σε σφαγές και βιαιότητες που προκάλεσαν την επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων. Τελικά επεβλήθη νέος Οργανισμός που έγινε αποδεκτός από την επαναστατική επιτροπή.Η Τουρκική διοίκηση όμως αμέσως άρχισε να υπονομεύει το νέον Οργανισμό με φόνους και βιοπραγίες.
Οι Μεγάλες Δυνάμεις από την άλλη μεριά προσπαθούν να αποτρέψουν την επέκταση των ταραχών και η ελληνική κυβέρνηση από την άλλη στέλνει πολεμικά πλοία υπό την αρχηγία του πρίγκιπα Γεωργίου για να εμποδίσουν τη μεταφορά του τουρκικού στρατού στο νησί. Την 1η Φεβρουαρίου 1987 φτάνει στην Κρήτη ο συνταγματάρχης Τιμολέων Βάσσος, ο οποίος στο όνομα του βασιλιά της Ελλάδας Γεωργίου του Α’ καταλαμβάνει την Κρήτη και κηρύσσει την Ένωσή της με την Ελλάδα.
Σκληρές μάχες διεξάγονται. Η Κρήτη και πάλι στα όπλα για την ελευθερία της. Τα πλοία των Μεγάλων Δυνάμεων χωρίς οίκτο κανονιοβολούν ανελέητα στις 7 Φεβρουαρίου 1897 το επαναστατικό στρατόπεδο που είχε οργανώσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος στο ακρωτήρι Χανίων. Πράξη που ξεσήκωσε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη υπέρ των Κρητών.
Το Μάρτιο του 1897 οι Ευρωπαϊκές Δυνάμεις αποβιβάζουν στη μεγαλόνησο στρατό και την καταλαμβάνουν. Στα Χανιά οι Ιταλοί στο Ρέθυμνο οι Ρώσοι στο Ηράκλειο οι Άγγλοι και στο Λασίθι οι Γάλλοι. Προτείνουν δε ως λύση την αυτονομία της Κρήτης υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου. Πρόταση που οι Κρήτες δεν αποδέχτηκαν καταρχήν όπως και η ελληνική κυβέρνηση.Ο ατυχής όμως για την Ελλάδα ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 (8 Απριλίου – 8 Μαΐου) αναγκάζει την Ελλάδα να ανακαλέσει τις δυνάμεις της από την Κρήτη.
Οι Κρήτες βλέπουν και πάλι το όνειρό τους για την Ένωση να σβήνει. Μετά από τρεις συνελεύσεις – Αρμένοι Αποκορώνου, Αρχάνες και Μελιδόνι Μυλοποτάμου 16 Οκτωβρίου 1897 – αποδέχονται τη λύση της αυτονομίας που προτείνουν οι Ευρωπαίοι.
Στις 9 Δεκεμβρίου 1898 αποβιβάζεται στο νησί ο ύπατος αρμοστής των Δυνάμεων, πρίγκιπας Γεώργιος, δευτερότοκος υιός του βασιλιά Γεωργίου.Οι Κρήτες τον υποδέχονται με άκρατο ενθουσιασμό και εκλαμβάνουν την παρουσία του στο νησί ως έναν αρραβώνα για την Ένωση. Πολύ γρήγορα όμως οι ελπίδες τους διαψεύδονται. Οι Δυνάμεις ούτε για μια στιγμή δεν αφήνουν περιθώρια για μία τέτοια λύση και στην επίσημη διακοίνωσή τους στο αίτημα του πρίγκιπα για Ένωση δηλώνουν ότι αυτό είναι αδύνατο (Φεβρουάριος 1901).
Ο Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος διαφώνησε με την πολιτική που ακολουθούσε ο πρίγκιπας για να επιτευχθεί η ένωση. Ο πρίγκιπας στήριζε τις ελπίδες του στους συγγενικούς δεσμούς που είχε με τους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης. Αντίθετα ο Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος είχε την άποψη ότι η πορεία προς την Ένωση έπρεπε να είναι σταδιακή. Είχε την απόλυτη βεβαιότητα ότι η άμεση επίτευξη της ένωσης ήταν αδύνατη, διότι γνώριζε ποιες ήταν οι μακροπρόθεσμες επιδιώξεις των δυνάμεων. Πίστευε και υποστήριζε ότι έπρεπε πρώτα να ολοκληρωθεί η αυτονομία. Να αποκτήσει η Κρήτη δικιά της πολιτοφυλακή. Να απαλλαγεί από τα ξένα στρατεύματα και να εκλέγει ο κρητικός λαός τον κυβερνήτη του.
Ο Βενιζέλος απολύθηκε από την Κρητική Κυβέρνηση (Μάρτιος 1901) και συκοφαντήθηκε στην Κρήτη και στην Ελλάδα ότι είναι ανθενωτικός και ότι επιθυμεί η Κρήτη να ανακηρυχθεί σε ηγεμονία.Η οξύτατη αυτή πολιτική κρίση οδήγησε τελικά σε ένοπλο αγώνα, στο κίνημα του Θερίσου, 10 Μαρτίου 1905.
Ο ένοπλος αγώνας κράτησε ως το Νοέμβριο του 1905. Οι Δυνάμεις χορήγησαν αμνηστία και δέχτηκαν να κατέλθει στην Κρήτη μία επιτροπή να ερευνήσει επιτόπου την κατάσταση και να προτείνει λύσεις. Η επιτροπή στις 30 Μαρτίου 1906 υποβάλλει στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις την έκθεσή της στην οποία μεταξύ των άλλων σημειώνει … το μόνο φάρμακο στην επικίνδυνη σημερινή κατάσταση είναι η ένωση της Κρήτης με το βασίλειο της Ελλάδος …
Παράλληλα αναγνωρίστηκε στο βασιλιά της Ελλάδας το δικαίωμα να προτείνει αυτός στις Δυνάμεις τον ύπατο αρμοστή.
Ύπατος αρμοστής διορίστηκε ο έμπειρος και μετριοπαθής πολιτικός Αλέξανδρος Ζαΐμης, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του το Σεπτέμβριο του 1906.
Προηγουμένως η Συντακτική Συνέλευση που προήλθε από τις εκλογές του Μαΐου 1906 είχε κηρύξεις και αυτή την Ένωση της Κρήτης.
Τον Ιούλιο του 1908 άρχισε η αποχώρηση των ξένων στρατιωτικών αγημάτων με προοπτική να ολοκληρωθεί μετά από ένα έτος. Παράλληλα είχε οργανωθεί η κρητική πολιτοφυλακή. Έτσι σιγά – σιγά το αυτόνομο καθεστώς της Κρήτης αποδεσμευόταν από τον έλεγχο των Μεγάλων Δυνάμεων, πράγμα που προοιωνιζόταν ότι ο κρητικός λαός, όταν η συγκυρία θα ήταν ευνοϊκή θα μπορούσε να επιβάλει τη θέλησή του.
Τον Ιούνιο του 1908 ξεσπά στην Μακεδονία το κίνημα των Νεοτούρκων. Ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ υποχρεώθηκε να αναγνωρίσει το Τουρκικό Σύνταγμα. Οι υπόδουλοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία λαοί πανηγύρισαν διότι πίστεψαν ότι αρχίζει γι’ αυτούς μια νέα ελπιδοφόρα περίοδος.Η Βουλγαρία έσπευσε να ανακηρύξει την ανεξαρτησία της από την τουρκική επικυριαρχία και η Αυστρία να προσαρτήσει τις επαρχίες Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Οι Κρήτες απογοητευμένοι από την παρελκυστική πολιτική των Δυνάμεων θεώρησαν την κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά το κίνημα των Νεοτούρκων ως μία κατάλληλη ευκαιρία να κηρύξουν την Ένωση.Έτσι στις 24 Σεπτεμβρίου 1908 η Κυβέρνηση της Κρήτης εξέδωσε ψήφισμα με το οποίο κήρυξε την ένωση της Κρήτης.Παράλληλα την ίδια ημέρα έγιναν συλλαλητήρια στα Χανιά και στις άλλες κρητικές πόλεις καθώς και σε όλους τους Δήμους της Κρήτης κατά τα οποία ο λαός κηρύσσει την ανεξαρτησία της Κρήτης και την ένωσή της με την Ελλάδα.Παράλληλα την ίδια ημέρα έγιναν συλλαλητήρια στα Χανιά και στις άλλες κρητικές πόλεις καθώς και σε όλους τους Δήμους της Κρήτης κατά τα οποία ο λαός κηρύσσει την ανεξαρτησία της Κρήτης και την ένωσή της με την Ελλάδα.
Οι Νεότουρκοι όμως αντέδρασαν δυναμικά, επιθυμώντας την πρώτη διπλωματική επιτυχία τους, εκτιμώντας ότι ούτε οι Δυνάμεις επιθυμούσαν διακαώς την Ένωση. Έτσι οι Δυνάμεις στη διακοίνωσή τους προς την Τουρκία τον Ιανουάριο του 1909 υπογράμμιζαν ότι για να πραγματοποιηθεί η Ένωση απαιτείται πάντοτε η σύμφωνη γνώμη της Πύλης.
Τον Ιούλιο του 1909 φεύγει από την Κρήτη και ο τελευταίος ευρωπαίος στρατιώτης. Η ευρωπαϊκή αυτή χειρονομία, στην ουσία της συμβολική, αναπτέρωσε το ηθικό των Κρητών.
Δυστυχώς η διεθνής συγκυρία και η πλήρης αδυναμία της Ελλάδας να επιβάλει τη θέλησή της δεν ευνοούσαν την ενωτική λύση. Τον επόμενο μήνα, 4 Αυγούστου 1909, οι Δυνάμεις ζητούν από την Εκτελεστική Επιτροπή να κατεβάσει από όλα τα δημόσια κτίρια την ελληνική σημαία και η τουρκική κυβέρνηση απαιτεί από την ελληνική να αποδοκιμάσει την Ένωση, απειλώντας διακοπή διπλωματικών σχέσεων, πράγμα που υποχρέωσε την Αθήνα να ζητήσει την παρέμβαση των Δυνάμεων, οι οποίες στις 18 Αυγούστου 1909 κατέβασαν βιαίως την ελληνική σημαία από το φρούριο του Φιρκά Χανίων. Δυστυχώς πέρα από τη θέληση του κρητικού λαού υπήρχαν τα ευρωπαϊκά συμφέροντα που στη δεδομένη χρονική στιγμή δεν επέτρεπαν τη δικαίωση των εθνικών πόθων των Κρητών.
Στις 15 Αυγούστου 1909 ξεσπά στην Ελλάδα τι κίνημα στο Γουδί. Το κρητικό ζήτημα πλεγμένο στη δίνη των ευρωπαϊκών συμφερόντων έθετε στην κρητική πολιτική ηγεσία το ερώτημα: εμμονή στην πραξικοπηματική επιβολή της Ένωσης ή συνεννόηση με τις Δυνάμεις. Ο Βενιζέλος έκλινε με τη δεύτερη άποψη.
Τον Αύγουστο του 1910 ο Ελευθέριος Βενιζέλος αφήνει το νησί και αρχίζει την ενεργό πολιτική δράση του στην Ελλάδα. Είχε πια εδραία πεποίθηση, ότι το κρητικό ζήτημα θα λυθεί και οι πόθοι του κρητικού λαού θα εκπληρωθούν μόνο τότε όταν η Ελλάδα θα ήταν σε θέση να επιβάλει την Ένωση με στρατιωτικά μέσα. Έτσι από τη στιγμή που ανέλαβε την ελληνική κυβέρνηση αμέσως ξεκίνησε τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς.
Το Μάρτιο του 1912 διεξήχθησαν εκλογές στην ελεύθερη Ελλάδα και την αυτόνομη Κρήτη. Μία αντιπροσωπεία από Κρήτες βουλευτές αποφασίζουν να έλθει στην ελληνική πρωτεύουσα και να συμμετάσχουν στις εργασιές του ελληνικού κοινοβουλίου.
Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Ελευθέριος Βενιζέλος κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια να ματαιώσει μία τέτοια απόφαση. Γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον ποιες συνέπειες για το εθνικό θέμα μπορούσε να έχει μια τέτοια πράξη. Θα έδινε αφορμή στην Τουρκία να απειλήσει πόλεμο κατά της Ελλάδας ή ακόμη ανακατοχή της Κρήτης, ενώ η Ελλάδα δε είχε ολοκληρώσει τις στρατιωτικές προετοιμασίες της.
Όταν το πράγμα έφτασε στα άκρα ο Βενιζέλος δεν δίστασε να λάβει βίαια μέτρα για να εμποδίσει την είσοδο των Κρητών βουλευτών στην Ελληνική Βουλή. Για να εκτονωθεί η κατάσταση διέκοψε τις εργασίες της Βουλής για τον Οκτώβριο 1912.
Στις 5 Οκτωβρίου 1912 ξεκινά ο Α’ βαλκανικός πόλεμος. Τα βαλκανικά κράτη Ελλάδα, Σερβία, Μαυροβούνιο και Βουλγαρία κήρυξαν τον πόλεμο στην Τουρκία, παρά τις συντονισμένες και επίμονες προσπάθειες της ευρωπαϊκής διπλωματίας να τον αποτρέψει .
Με την έναρξη του πολέμου και τις πρώτες νίκες των ελληνικών όπλων οι πόρτες του ελληνικού κοινοβουλίου άνοιξαν και υποδέχθηκαν τους Κρήτες Βουλευτές. Στις 11 Οκτωβρίου 1912 υπογράφεται Βασιλικό Διάταγμα με το οποίο ο Στέφανος Δραγούμης διορίστηκε Γενικός Διοικητής της Κρήτης.
Με την πράξη αυτή de facto η Κρήτη έγινε τμήμα του Ελληνικού Κράτους δηλ. de facto συντελέστηκε η Ένωση. H de june ένωση, από άποψη διεθνούς δικαίου, συντελέστηκε με τη συνθήκη του Λονδίνου στις 17 Μαΐου 1913 μεταξύ της Τουρκίας και των εμπόλεμων βαλκανικών κρατών. Με το άρθρο 4 της συνθήκης… Η Αυτού μεγαλειότης, ο αυτοκράτωρ των Οθωμανών δηλοί ότι εκχωρεί εις τας Αυτών μεγαλειότητας τους συμμάχους ηγεμόνας την νήσον Κρήτην και ότι παραιτείται υπέρ αυτών πάντων των ων εκέκτητο επί της νήσου ταύτης κυριαρχικών και άλλων δικαιωμάτων…
Αργότερα με την κύρωση της Ελληνοτουρκικής συνθήκης ειρήνης του Νοεμβρίου του 1913 ( νόμος 4213 της 11/14 Νοεμβρίου 1913) η Κρήτη περιήλθε οριστικά στην Ελλάδα, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος στη βουλή … η ελληνική Κυβέρνησις ανέμενε δια την προσάρτησιν την επικύρωσιν της συνθήκης των Αθηνών, ήτις προεπιβεβαιούσα την συνθήκην του Λονδίνου, αποτελεί και την τελευταίαν λέξην επι του ζητήματος τούτου … και συνεχίζει μόνον με την συνθήκην των Αθηνών, κυρούσαν τα πρωκαταρτικώς συνομολογηθέντα εν Λονδίνω, εκλείπει κάθε ίχνος τουρκικής επικυριαρχίας επί της νήσου ( Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος, Η Ένωση της Κρήτης, Χανιά, 2003 ).
Την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 1913 ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος κατήλθαν στα Χανιά και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο φρούριο Φιρκά, στο λιμάνι των Χανίων. Με την συμβολική αυτή πράξη επισημοποιήθηκε η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα.

http://sofoscrete.blogspot.com/2008/12/1-1913.html

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

Μεγέθυνση εικόνας Το όραμα των κοσμοεξουσιαστών κέντρων.gif
«Παγκοσμιοποίησις» είναι τό όραμα των κοσμοεξουσιαστών κέντρων. 'Εννοούν, μίαν ανθρωπότητα μονομορφοποιημένη, πού κάθε μέλος της θα είναι αντίτυπο του ενός προτύπου. Αυτός ό αδιαφοροποίητος άνθρωποπολτός θά ελέγχεται, θά χειραγωγείται και θά κατευθύνεται πανεύκολα. Γι' αυτό θά πρέπει νά εξαλειφθούν όλες οι ιδιαίτερες ταυτότητες - προσωπικές και συλλογικές.Ισοπέδωσίς ατόμων, έθνών, γλωσσών, θρησκειών, τρόπων ζωής, δηλ. κατάργησις των ποιοτήτων καί υποβιβασμός των σέ ποσότητες.globalization
Αύτη ή "ενοποιημένη" υδρόγειος, ή ΐσοπεδωτικως έξωμοτημένη άνθρωπότης, είναι ο «παράδεισος» των εξουσιαστών, ή «γη της επαγγελίας» = της παγκοσμιοποιήσεως τους. Η Οικουμένη της μιας οικονομίας, γλώσσας, θρησκείας, του ενός »πολιτισμοϋ». Πρέπει όλοι νά άντιδρούμε, νά συμπεριφερόμεθα, νά λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο - αυτόν πού διευκολύνει τους κοομοεξουσιαστές. Ετσι θά φθάσωμε στήν ενιαία πολυφυλετική ανθρωπότητα, στήν παν-γλώσσα στήν παν-θρησκεία καί ώς επιστέγασμα, στήν παγκόσμια κυβέρνησι των πολυεθνικών εταιριών καί των ανεπισήμων άλλα μόνων ουσιαστικών πηγών κυριαρχίας πού είναι οι οικονομικοί κολοσσοί, οι οργανώσεις Μπίλντεμπεργκ, Τριμερής, Σωκράτης κλπ., τό Βατικανό, ό Τεκτονισμός, ό Σιωνισμός.

Οι έθνοκτόνοι Ό δρόμος τής παγκοσμιοποιήσεως περνά άπα τήν έθνοκτονία Οι κοσμοεξουσίαστές έχοντας αποβάλει τήν εθνική {όπως καί κάθε άλλην) συνείδησί. μισούν τά έθνη. Επιδιώκουν τήν έξάλειψί τους. Εθνος συναποτελοΰν όσοι έχουν συνείδησί οτι απαρτίζουν μία κοινότητα καταγωγής («όμαιμον»), γλώσσας (-όμόγλωσσον»), θρησκείας ("όμοθρησκον") καί τρόπου ζωής ("όμότροπον»).Τότελευιαίον σημαίνει ότι οί συναποτελούντες τό έθνος, συμμερίζονται τις ίδιες 'Αξίες καί τά ίδια ήθη καί έθιμα, δημιουργήματα μίας κοινής ιστορικής διαδρομής. Τό έθνος θεμελιώνεται λοιπόν σέ ένα κοινό παρελθόν {Ιστορία), παρόν καί μέλλον.
Εναντίον του Έθνους

Οι παγκοσμιοποιητές στρέφονται ευθέως εναντίον των στοιχείων επί των οποίων εδράζεται ή εθνική συνείδησις. Επιδιώκουν:
τήν μετάλλαξι των φυλετικως ομοιογενών εθνικών κοινωνιών σέ πολυφυλετικές. Μέσον οί μεταναστεύσεις - λαθρομεταναστεύσεις -μετακινήσεις - αναμείξεις πληθυσμών από πάσης πλευράς ετερογενών.
.Τήν διάβρωσι,καταστροφή,περιθωριοποίησι, των εθνικών γλωσσών και τήν άνπκατάστασή τους άπό τό άγγλοειδές αμερικανικά ιδίωμα πού ήδη άναλαμβάνη ρόλον πανγλώσσας.
. Τήν υπονόμευσι των θρησκειών μέ αιρέσεις, παραθρησκείες. νεοθρησκείες, τήν άνάμειξί τους καί τελικώς τήν αντικατάστασί τους από μία Παν-θρησκεία συγκρητισμού καί θεοκρατίας.
.Τήν έξάλειψι των Ιδιαιτέρων τρόπον ζωής γιά νά έλευθερωθη τό έδαφος στό οποίον έπελαύνει ο ένιαίος τρόπος ζωής πού υποβαθμίζει στά στοιχειώδη τήν ανθρώπινη ύπαρξη.
Ό ανθελληνισμός
Ό 'Ελληνισμός είναι από τους κύριους στόχους των "οικουμενιστών". Γιά δυο λόγους:
α) Έχει τις αρχαιότερες - βαθύτερες ρίζες.
β) Οι 'Αξίες του ορθώνουν τό μεγαλύτερο εμπόδιο στήν πορεία προς τήν ίσοπέδωσι: Ελευθερία, κριτική σκέψις, υπεύθυνο Πρόσωπο, αμφισβήτησις, Ερευνα, έλεγχος. Βιολόγος, διαφωνία, αδέσμευτη δημιουργία, δεν μπορούν νά συνυπάρξουν με την «πσγκοσμιοποίησι» του είδους πού επιδιώκουν οί κοσμοεξουσιαστές.

Εξ' ού καί ο εγγενής άνθελληνισμός τους.
Ή τακτική των οίκουμενιστών Οι "Οικουμενιστές" μας επιτίθενται.
. Μέ την λαθρομετανάστευσι άλλοιώνουν την πληθυσμιακή μας σύνθεσοι, ένω παραλλήλως αφήνουν σκοπίμως άλυτο τό δημογραφικό. ' Ακούγονται μάλιστα επιχειρήματα όπως ότι δεν χρειάζονται μέτρα γιά τήν άνημετώπισί του διότι τό πληθυσμιακό μας θα λυθη με τήν «ένταξι» Αλβανών και Πακιστανών στήν κοινωνία μας. Ήδη άρχισαν νά τήν περιγράφουν ώς "πολυφυλετική».

. Ή γλώσσα μας υπέστη σειρά πληγμάτων: Κατάργησις της αρχαίας, δημοτικά, μονοτονικά, "απλοποιήσεις". Έπονται καί άλλες «απλοποιήσεις.., άτονικό, φωνητική καί έν συνεχεία λατινική γραφή, Τέλος.

.Τό «ομότροπόν» μας κατεδαφίζεται συστηματικως. Ήδη διάφοροι "προοδευτίκοΐ" θεωρούν τήν κοινωνία μας«πολυπολυπολιτισμική»

Κατά της 'Ορθοδοξίας Καί τό "ομόθρησκόν» μας, δηλαδή ή 'Ορθοδοξία στήν οποία τυπικώς ανήκει τό 97,5% των Ελλήνων καί ουσιαστικώς κατά τι μικρότερο ποσοστό τους, έκθεμελιώνεται σταδιακώς με ψυχρή μεθοδικότητα: πολιτικός γάμος, αυτόματο διαζύγιο, μείωσις καί μετάλλαξις του μαθήματος των θρησκευτικών.
άποποινικοποίησις τής μοιχείας, προσπάθεια αρπαγής της εκκλησιαστικής περιουσίας, ασυδοσία των αιρέσεων, παραχώρησις προνομίων στις θρησκευτικές μειονότητες (Ιεχωβάδες,
μουσουλμάνους, ιουδαίους) σέ βάρος των Ορθοδόξων -ήσαν τά προπαρασκευαστικά στάδια. Τώρα, μέ τό θεμάτων ταυτοτήτων, αρχίζει ή ανοικτή γενική έπίθεσις μέ άμεσο στόχο τήν ταπείνωσι τής Εκκλησίας, την αποβολή της από τά δρώμενα, τήν ήττα της. "Εάν ή επίθεσίς επιτύχη, τήν άπάλειψιν του θρησκεύματος άπό τις ταυτότητες, θά ακολουθήσουν: ή κατάργησις του μαθήματος των θρησκευτικών, των θρησκευτικών αργιών, τοϋ θρησκευτικού όρκου, της μεταδόσεως θρησκευτικών τελετών άπό τά ΜΜΕ, των επισήμων αγιασμών - δοξολογιών, τής παρουσίας κληρικών στίς επίσημες τελετές και εκπροσώπων των άρχων στίς θρησκευτικές, ή ύποχρεωτικότης του παλιτικού γάμου κ.ο.κ. Τελικός σκοπός ή πλήρης άποσύνδεσις ' Ελληνισμού-' Ορθοδοξίας, ώστε νά άποβληθή ένα άπό τά θεμέλια τής Έλληνικότητος και νά μείνη ελεύθερο τό πεδίον γιά τήν διείσδυσι νεοθρησκειών αιρέσεων κ,ο.κ. έως ότου καταλυθή τελείως τό θρησκευτικόν συναίσθημα.
Ό προμαχών

Στις παρούσες περιστάσεις, ή 'Ορθοδοξία αποτελεί έξ' αντικειμένου, τήν κυρίαν γραμμήν αμύνης μας έναντι της παγκοσμιοποιητικής επιδρομής ή όποια αποβλέπει σε μία κοινωνία α θρησκείας, άγλωσσίας. μή-πολιτισμού (άφοϋ πολιτισμόν δημιουργούν μόνον τά έθνη). ' Η Ορθόδοξη 'Εκκλησία ορθώνεται ώς τείχος κατά της επιδρομής. Γι' αυτό, οφείλουμε νά συνταχθούμε κάτω από τα Λάβαρά της, όπως όταν αποκρούαμε Άβάρους, Πέρσες,Αραβες, σώζαμε την Ευρώπη άπό τήν άσιατοποίησι καί τόν εξισλαμισμό και αποφεύγαμε τόσο τόν έκφραγκισμό όσο καί τόν έκμουσουλμανισμό μας, Oi πραγματικοί "Ελληνες, ασχέτως τυχόν επιφυλάξεων ή μερικότερων αντιλήψεων τους όπως λ.χ. περί τής πρό 1700 έτών διαμάχης των εμμενόντων στην παλαιά θρησκεία μέ τόν χριστιανισμό, ή oi αρχαιόθρησκοι κ,λπ. οφείλουν νά συνειδητοποιήσουν αυτήν τήν αλήθεια. Τά θέμα δεν είναι Ποίμνιον(= 'Ορθόδοξοι) ή "Ελληνας", ούτε «ή νεοειδωλολατρία» όπως θέλουν μερικοί είναι οίκουμενιστής (=μαζάνθρωπος) ή Έλλην.

Ή 'Ορθόδοξη Εκκλησία τής 'Ελλάδος είναι τώρα, τό μόνο φρούριο πού αδυνατεί νά αλώση ό ανθελληνικός «προοδευτικός» και "εκσυγχρονιστικός" μαζοποιητικός κοσμοεξουσιασμός. "Αρα, ας σπεύσωμεν όλοι στά τείχη!
Πηγή:http://www.antipliroforisi.com/home/index.php?option=com_content&task=view&id=59&Itemid=40
σταλθηκε στο mail από την ΕΦΑΕ.

"Δεν ξεχνούμε-Διεκδικούμε, για το Έθνος και την Κοινωνία, μια καλύτερη πορεία! Ελεύθερη Φωνή Αγωνιζομένων Ελλήνων http://efae.livepage.gr"