Σάββατο, 27 Μαρτίου 2010

ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ & ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή ολοκληρώνεται και καταλήγει σε δυο λαμπρές, εόρτιες ημέρες, ή μάλλον σε μια διπλή εορτή. Είναι το Σάββατο του Λαζάρου, κατά το οποίο μνημονεύουμε την έγερση του επιστήθιου φίλου του Χριστού Λαζάρου, και η Κυριακή των Βαΐων, που εορτάζουμε τη θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα έξι μέρες πριν προδοθεί και υποστεί το σταυρικό θάνατο. Κατά τις δύο αυτές λαμπρές ημέρες η Εκκλησία μάς αποκαλύπτει το αυθεντικό νόημα της εθελούσιας θυσίας του Χριστού και του λυτρωτικού Του θανάτου, πριν εισέλθουμε στη θλίψη και το σκοτάδι του πάθους, πριν ξαναγίνουμε μάρτυρες της οδύνης του Χριστού.
Ο Χριστός βρισκόταν μακριά από την Ιερουσαλήμ όταν πέθανε ο Λάζαρος, και μόλις τέσσερις μέρες αργότερα έφθασε στη Βηθανία όπου συνάντησε τις αδελφές του Λαζάρου, τη Μάρθα και τη Μαρία, και τους στενοχωρημένους και κλαμένους φίλους του. Το ευαγγέλιο του αγίου Ιωάννη εξιστορεί με λεπτομέρειες αυτή τη συνάντηση, αρχίζοντας από τη συζήτησή Του με τη Μάρθα και τη Μαρία.
Και οι δυο τους λένε στο Χριστό, «Κύριε ει ης ώδε, ουκ αν απέθανέ μου ο αδελφός» (Ιωαν. 11, 32). Και ο Χριστός απαντά: «αναστήσεται ο αδελφός σου» (Ιωαν. 11, 23). Άσχετα όμως από αυτή την απάντηση, όταν είδε το κλάμα των αδελφών και των φίλων τους, ο Ίδιος «ενεβριμήσατο τω πνεύματι και ετάραξεν αυτόν...» (Ιωαν. 11, 36). Ο Χριστός διέταξε να απομακρυνθεί η πέτρα που σκέπαζε τον τάφο. Και όταν αφαιρέθηκε η πέτρα, «φωνή μεγάλη εκραύγασε Λάζαρε, δεύρο έξω, και εξήλθεν ο τεθνηκώς δεδεμένος τους πόδας και τας χείρας κειρίαις...» (Ιωαν. 11, 43- 44). Ποιο είναι το νόημα αυτού του γεγονότος που η Εκκλησία γιορτάζει τόσο λαμπρά, τόσο πανηγυρικά, τόσο νικητήρια το Σάββατο του Λαζάρου; Πώς μπορούμε να συμβιβάσουμε τη θλίψη και τα δάκρυα του Χριστού με τη δύναμη να εγείρει τους νεκρούς;
Με ολόκληρο τον εορτασμό η Εκκλησία επαναλαμβάνει πως ο Χριστός κλαίει επειδή, βλέποντας το θάνατο του φίλου Του, βλέπει επίσης και τη νίκη του θανάτου πάνω σ’ ολόκληρο τον κόσμο, βλέπει πως ο θάνατος, που δε δημιουργήθηκε από το Θεό, σφετερίστηκε το θρόνο Του και τώρα κυριαρχεί στον κόσμο, δηλητηριάζοντας τη ζωή, μετατρέποντας τα πάντα σε άσκοπο ρεύμα ημερών που κυλούν ανελέητα προς την άβυσσο. Κατόπιν έρχεται η εντολή, «Λάζαρε, δεύρο έξω»! Εδώ έχουμε το θαύμα της αγάπης που θριαμβεύει πάνω στο θάνατο, ακούμε μια εντολή που αναγγέλλει τον πόλεμο του Χριστού κατά του θανάτου, μια υπόσχεση πως ο ίδιος ο θάνατος θα καταστραφεί και θα εξαφανιστεί. Ο ίδιος ο Χριστός, που σημαίνει ο ίδιος ο Θεός, η ίδια η αγάπη και η ζωή, για να καταστρέψει το θάνατο και το σκοτάδι του, κατεβαίνει στον τάφο, για να αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο το θάνατο, για να τον εκμηδενίσει και να μάς χαρίσει την αιώνια ζωή την οποία ο Θεός μάς δημιούργησε να κατέχουμε.
 
Από το βιβλίο
«Εορτολόγιο -
Ετήσιος Εκκλησιαστικός Κύκλος»
Αλέξανδρος Σμέμαν
Εκδ. Ακρίτας


Αυτά για το θαύμα της Αναστάσεως του Λαζάρου..... Όμως τι εθνικότητας ήταν ο Λάζαρος; Θα σας απαντήσω έχοντας κάποιες επιφυλλάζεις, καθώς αυτη την μικρή έρευνα την έκανα εγώ. Θα παρακαλούσα όμως όποιος έχει περισσότερα στοιχεία και γνωρίζει κάτι παραπάνω που είτε συμφωνουν είτε διαφωνούν με τα παρακάτω ας μου το πει. Καταρχάς, αναλύοντας την ετυμολογία της λέξεως "Λάζαρος" εκ του αρχαίου ελληνικού ρήματος που θα πεί πιάνω,λαμβάνω,αρπάζω κτλ. συμπεραίνουμε πως το Όνομα "Λάζαρος" είναι ελληνικό και σημαίνει κάτι στην ελληνική γλώσσα όπως όλα τα ελληνικά ονομάτα.Εξ΄άλλου, πως τρεφόταν ο Λάζαρος.αρπάζοντας κάτι ψιχουλα από έναν πλούσιο της τότε εποχής. Ένα άλλο στοιχείο που μας παραπέμπει στο συμπέρασμα πως ο Λάζαρος ήταν έλληνας είναι η προελευσή του, συμφωνα με τα Ευαγγέλια. Ο Ιωάννης μας λέει πως ήταν από την Βηθανία, μια πολή στην περιοχή της Γαλιλαίας ή αλλίως στη "δεκάπολις" όπου ηταν περιοχή όπου επικρατούσε το ελληνικο στοιχείο. Αυτά είχα να σας πω για τον Λάζαρο. Τώρα αν θέλετε τα πιστεύτε !!!!!!!

2 σχόλια:

Apokalipsis999 είπε...

Και ο Φίλιππος είχε ελληνικότατο όνομα αλλά δεν ήταν Έλληνας!

Πιθανόν το Λάζαρος είναι
εξελληνισμός του Ελεάζαρ και δεν προέρχεται από το λάζομαι=πιάνω, αρπάζω

Αν ο Λάζαρος είχε ελληνικό όνομα, γιατί οι αδελφές του Μαρία και Μάρθα, που λογικά θα ήταν κι αυτές ελληνίδες, είχαν εβραϊκά ονόματα;

Και άλλος ο Λάζαρος που ανέστησε ο Ιησούς, και άλλος ο φτωχός Λάζαρος της παραβολής (Λουκ. 16, 20-31)

Επίσης υπήρξε κάμποση «ελληνομάνια» στην περιοχή. Ήδη από τα ευαγγέλια συμπεραίνουμε πως ο Ιησούς μιλούσε ελληνικά. (όπως μιλάει κουτσά στραβά πολύς κόσμος σήμερα τα αγγλικά)

Κάποια παράδοση αναφέρει ότι ο Λάζαρος μετά την ανάστασή του θέλοντας να αποφύγει το μίσος των αρχιερέων κατέφυγε στο Κίτιο της Κύπρου, όπου χειροτονήθηκε από τον Παύλο και το Βαρνάβα ως πρώτος επίσκοπος Κιτίου. Εκεί πέθανε και τον έθαψαν. Ίσως έτσι να ελληνοποιείται ο Λάζαρος...

Θεό7δωρος είπε...

Ίσως και να χεις δίκιο!
Θέλει πολύ ερευνα το πράγμα.
Την τελευταία παράγραφο που αφησες στο σχολιό σου την δέχομαι και συμφωνώ.

Όσο για τα άλλα, θα έχω κάποιες αμφιβολίες !

Τέλος πάντων!
Καλή ανάσταση!