Και πώς να μην είναι για κάθε ελληνική ολυμπιακή ψυχή;
Μέσα σε μια μίζερη κοινωνία που τίποτα δεν μας αφήνει ικανοποιημένους,ένα πράγμα μας κάνει να χαιρόμαστε,η ομαδάρα μας.Ο Ολυμπιακός δεν είναι απλά ένας αθλητικός σύλλογος, είναι ιδεολογία και τρόπος ζωής που βασίζεται στα ΟΛΥΜΠΙΑ ΔΟΓΜΑΤΑ όπως αναφέρει και ο Μπαρμπής!
Αυτή η Τετάρτη ήταν γεμάτη ερυθρόλευκες νίκες σε καλαθοσφαίριση,πετοσφαίριση και υδατοσφαίριση
Ο Θρύλος μας νίκησε:
στο μπάσκετ τη Τσιμπόνα με 78-75(αν και δεν ικανοποίησε όσο έπρεπε)
στο βόλευ τη Ζενίτ με 3-1 σετ
και στο πόλο τον ακατανόμαστο μες στο ΟΑΚΑ με 9-7
Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010
35 χρόνια από το θάνατο του Νίκου Καββαδία,
. 
Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1910 στο Νίκολσκι Ουσουρίσκι, μια επαρχιακή πόλη της περιοχής του Χαρμπίν στη Μαντζουρία, από γονείς Κεφαλλονίτες, το Χαρίλαο Καββαδία και τη Δωροθέα Αγγελάτου της γνωστής οικογένειας εφοπλιστών της Κεφαλλονιάς. Σ’ αυτή τη μικρή Ρωσική πόλη, γεννιούνται και άλλα δυο παιδιά: η Τζένια (Ευγενία) κι ο Μήκιας (Δημήτρης). Ο πατέρας Χαρίλαος Καββαδίας διατηρούσε γραφείο γενικού εμπορίου διακινώντας μεγάλες ποσότητες εμπορευμάτων με κύριο πελάτη τον τσαρικό στρατό.
Το 1914, με την έκρηξη του Πολέμου, η οικογένεια έρχεται στην Ελλάδα κι εγκαθίσταται στο Αργοστόλι, ενώ ο πατέρας επιστρέφει στις επιχειρήσεις του στη Ρωσία, όπου καταστρέφεται οικονομικά. Το 1917, κατά τη διάρκεια της Οκτωβριανής Επανάστασης, φυλακίζεται. Γυρίζει και πάλι στην Ελλάδα το 1921, τσακισμένος και ανίκανος να προσαρμοσθεί στην ελληνική πραγματικότητα.
Μετά το Αργοστόλι, η οικογένεια εγκαθίσταται στον Πειραιά. Ο Καββαδίας πηγαίνει στο Δημοτικό κι είναι συμμαθητής με το Γιάννη Τσαρούχη. Διαβάζει Ιούλιο Βερν και διάφορα βιβλία περιπέτειας. Στο Γυμνάσιο γνωρίζεται με το συγγραφέα και ιατρό του Πολεμικού Ναυτικού Παύλο Νιρβάνα. Δεκαοκτώ ετών, αρχίζει να δημοσιεύει ποιήματα στο περιοδικό της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας με το ψευδώνυμο Πέτρος Βαλχάλας.
Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, δίνει εξετάσεις στην Ιατρική Σχολή. Όμως την ίδια περίοδο πεθαίνει ο πατέρας του και αναγκάζεται να εργαστεί σε ναυτικό γραφείο. Συνεχίζει όμως να συνεργάζεται με διάφορα φιλολογικά περιοδικά. Το Νοέμβριο του 1928, ο Καββαδίας βγάζει το πρώτο του ναυτικό φυλλάδιο ως "ναυτόπαις" και μπαρκάρει τον επόμενο χρόνο στο φορτηγό "Άγιος Νικόλαος".
Το 1934, η οικογένεια μετακομίζει από τον Πειραιά στην Αθήνα. Το σπίτι της γίνεται τόπος συγκέντρωσης λογοτεχνών, ζωγράφων και ποιητών. Ο Καββαδίας την εποχή εκείνη περιγράφεται ως ένας λιγομίλητος απλός άνθρωπος, ατημέλητος, χαριτωμένος, εγκάρδιος, με ανεξάντλητο χιούμορ, αγαπητός στους πάντες. Το 1938 στρατεύεται και υπηρετεί στην Ξάνθη με την ειδικότητα του ημιονηγού, ενώ το 1939 παίρνει το δίπλωμα του ραδιοτηλεγραφητή κατωτέρας τάξεως. Στον πόλεμο του ’40 φεύγει για την Αλβανία, όπου υπηρετεί αρχικά ως ημιονηγός τραυματιοφορέας και αργότερα λόγω της ειδικότητάς που είχε ως ασυρματιστής χρησιμοποιείται στο σταθμό υποκλοπής της ΙΙΙ Μεραρχίας.
Με τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου, ο ποιητής μπαρκάρει και πάλι αφού έχει εξασφαλίσει την άδεια της ασφάλειας, που τον θεωρεί "κομμουνιστή άνευ δράσεως" και του χορηγεί ειδικά διαβατήρια περιορισμένης χρονικής ισχύος. Έπειτα, από το 1954 μέχρι και το 1974, ταξιδεύει διαρκώς με πολύ μικρά διαλείμματα. Μέσα στη χρονική αυτή περίοδο, τα πιο σημαντικά γεγονότα στη ζωή του ποιητή αφορούν το θάνατο του πιο μικρού του αδερφού, Αργύρη, το 1957, την κυκλοφορία της «Βάρδιας» στα γαλλικά το 1959, την επανέκδοση του «Μαραμπού» και του «Πούσι» το 1961 από τις εκδόσεις Γαλαξίας, το θάνατο της μητέρας του το 1965 και τη γέννηση του Φίλιππου το 1966, γιου της ανιψιάς του Έλγκας.
Το 1975, στην Αθήνα, στην κλινική «Άγιοι Απόστολοι», αφήνει την τελευταία του πνοή ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1910 στο Νίκολσκι Ουσουρίσκι, μια επαρχιακή πόλη της περιοχής του Χαρμπίν στη Μαντζουρία, από γονείς Κεφαλλονίτες, το Χαρίλαο Καββαδία και τη Δωροθέα Αγγελάτου της γνωστής οικογένειας εφοπλιστών της Κεφαλλονιάς. Σ’ αυτή τη μικρή Ρωσική πόλη, γεννιούνται και άλλα δυο παιδιά: η Τζένια (Ευγενία) κι ο Μήκιας (Δημήτρης). Ο πατέρας Χαρίλαος Καββαδίας διατηρούσε γραφείο γενικού εμπορίου διακινώντας μεγάλες ποσότητες εμπορευμάτων με κύριο πελάτη τον τσαρικό στρατό.Το 1914, με την έκρηξη του Πολέμου, η οικογένεια έρχεται στην Ελλάδα κι εγκαθίσταται στο Αργοστόλι, ενώ ο πατέρας επιστρέφει στις επιχειρήσεις του στη Ρωσία, όπου καταστρέφεται οικονομικά. Το 1917, κατά τη διάρκεια της Οκτωβριανής Επανάστασης, φυλακίζεται. Γυρίζει και πάλι στην Ελλάδα το 1921, τσακισμένος και ανίκανος να προσαρμοσθεί στην ελληνική πραγματικότητα.
Μετά το Αργοστόλι, η οικογένεια εγκαθίσταται στον Πειραιά. Ο Καββαδίας πηγαίνει στο Δημοτικό κι είναι συμμαθητής με το Γιάννη Τσαρούχη. Διαβάζει Ιούλιο Βερν και διάφορα βιβλία περιπέτειας. Στο Γυμνάσιο γνωρίζεται με το συγγραφέα και ιατρό του Πολεμικού Ναυτικού Παύλο Νιρβάνα. Δεκαοκτώ ετών, αρχίζει να δημοσιεύει ποιήματα στο περιοδικό της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας με το ψευδώνυμο Πέτρος Βαλχάλας.
Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, δίνει εξετάσεις στην Ιατρική Σχολή. Όμως την ίδια περίοδο πεθαίνει ο πατέρας του και αναγκάζεται να εργαστεί σε ναυτικό γραφείο. Συνεχίζει όμως να συνεργάζεται με διάφορα φιλολογικά περιοδικά. Το Νοέμβριο του 1928, ο Καββαδίας βγάζει το πρώτο του ναυτικό φυλλάδιο ως "ναυτόπαις" και μπαρκάρει τον επόμενο χρόνο στο φορτηγό "Άγιος Νικόλαος".
Το 1934, η οικογένεια μετακομίζει από τον Πειραιά στην Αθήνα. Το σπίτι της γίνεται τόπος συγκέντρωσης λογοτεχνών, ζωγράφων και ποιητών. Ο Καββαδίας την εποχή εκείνη περιγράφεται ως ένας λιγομίλητος απλός άνθρωπος, ατημέλητος, χαριτωμένος, εγκάρδιος, με ανεξάντλητο χιούμορ, αγαπητός στους πάντες. Το 1938 στρατεύεται και υπηρετεί στην Ξάνθη με την ειδικότητα του ημιονηγού, ενώ το 1939 παίρνει το δίπλωμα του ραδιοτηλεγραφητή κατωτέρας τάξεως. Στον πόλεμο του ’40 φεύγει για την Αλβανία, όπου υπηρετεί αρχικά ως ημιονηγός τραυματιοφορέας και αργότερα λόγω της ειδικότητάς που είχε ως ασυρματιστής χρησιμοποιείται στο σταθμό υποκλοπής της ΙΙΙ Μεραρχίας.
Με τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου, ο ποιητής μπαρκάρει και πάλι αφού έχει εξασφαλίσει την άδεια της ασφάλειας, που τον θεωρεί "κομμουνιστή άνευ δράσεως" και του χορηγεί ειδικά διαβατήρια περιορισμένης χρονικής ισχύος. Έπειτα, από το 1954 μέχρι και το 1974, ταξιδεύει διαρκώς με πολύ μικρά διαλείμματα. Μέσα στη χρονική αυτή περίοδο, τα πιο σημαντικά γεγονότα στη ζωή του ποιητή αφορούν το θάνατο του πιο μικρού του αδερφού, Αργύρη, το 1957, την κυκλοφορία της «Βάρδιας» στα γαλλικά το 1959, την επανέκδοση του «Μαραμπού» και του «Πούσι» το 1961 από τις εκδόσεις Γαλαξίας, το θάνατο της μητέρας του το 1965 και τη γέννηση του Φίλιππου το 1966, γιου της ανιψιάς του Έλγκας.
Το 1975, στην Αθήνα, στην κλινική «Άγιοι Απόστολοι», αφήνει την τελευταία του πνοή ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010
Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010
Θύρα 7 8/2/81
Λίγα λόγια για να μαθαίνουν οι καινουριοι και να θυμούνται οι παλιοί:
Ήταν μεσημέρι της Κυριακής 8 Φεβρουαρίου, όταν ο πρωτοπόρος Ολυμπιακός υποδέθηκε τη δευτερη ΆΕΚ με 2 βαθμούς λιγότερος.Η ανυπομονησία του κόσμου ήταν μεγάλη.Ο φανατισμός ήταν μεγάλος και ο Τύπος ασχολήθηκε εκτενώς όλη την βδομάδα που πρηγήθηκε με το παιχνίδι, η έκβαση του οποίου θα έκρινε σε μεγάλο ποσοστό το Τίτλο.
Το ντέρμπι ξεκίνησε στις 3.15 .Τα γκολ έπεφταν βροχή!Το σκορ στο 84 έδειχνε 6-0 υπέρ του Ολυμπιακού.Οι φίλοι του Ολυμπιακού παραληρούσαν.Το ματς ήθελε 2 λεπτά να τελειώσει όταν κάποιοι φίλοι του Ολυμπιακού άρχισαν να φευγουν σα τρελοί από χαρά.. Ήθελα να μεταβούν στη Θύρα 1 και να πανηγυρίσουν με τους παίκτες , όταν αυτοί θα αποχωρούσαν από το γήπεδο.
Κάποιος από τους φιλαθλους γλίστρησε και έπεσε στα σκαλοπάτια που οδηγούσαν προς την έξοδο.Δυστυχώς η καγκελόπορτα της "θύρας 7" ήταν μισάνοιχτη.Η συνέχεια ήταν δραματική.Δεκάδες άτομα ο ένας έπεφταν πάνω στον άλλον.Ελτυλίχθηκαν σκηνές αλλοφροσύνης.Πέντε λεπτά μετά οι αστυνομικοί που βρισκόταν έξω από τη θύρα κατάφεραν να ξεκολήσουν ένα από τα τουρνικέ και να απεγκλωβίσουν αρκετό κόσμο.Το κακό όμως είχε ήδη γίνει.Βρέθηκαν 19 νεκροί και λίγο αργότερα στο Τζάνειο νοσοκομείο εξέπνυσαν άλλοι 2.
Κανείς δεν την τιμωρήθηκε κανείς δεν πήρε ποτέ την ευθύνη για το αιματοκύλισμα της "7"/ Κανείς δεν απάντησε στους γονείς," Γιατι χάθηκαν τα παιδιά τος". ¨οπως κανεί ς δεν απάντησε στο ερώτημα γιατί ηταν μισάνοιχτη η καγκελόπορτα της "7";
Η μνήμη των 21 αδικοχαμένων φιλάθλων τιμάται κάθε χρόνο από τους παράγοντες, τους παίκτες, την τεχνική ηγεσία και τους φίλους του Ολυμπιακού.
Η λίστα της τραγωδίας αναγράφει 21 ονόματα. Τα ονόματα των 21 νεκρών:
Μία από τις μεγαλύτερες νίκες του Ολυμπιακού συνδυάζεται με την πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία της ομάδας. Το 6-0 ίσως και να μην το θυμάται κανείς… Τα 21 θύματα όμως έχουν μείνει για πάντα χαραγμένα στις μνήμες των φίλων του Ολυμπιακού. Από τότε το σύνθημα «Αδέλφια ζείτε εσείς μας οδηγείτε» δονεί το Καραϊσκάκη.
Μόλις το ημερολόγιο δείξει 8 Φεβρουαρίου, τα ρολόγια σταματάνε και ο χρόνος γυρίζει πίσω, σε εκείνο το θλιμμένο απόγευμα της Κυριακής, όπου 21 άτομα έχασαν τη ζωή τους για τη μεγάλη τους αγάπη: τον Ολυμπιακό. Ωστόσο, αυτοί που προκάλεσαν αυτή την τραγωδία δεν βρέθηκαν ακόμη και φυσικά παραμένουν ατιμώρητοι…
Η μνήμη των 21 νεκρών τιμάται κάθε χρόνο, στις 8 Φεβρουαρίου, όχι μόνο από συγγενείς αλλά και από φιλάθλους, παίκτες τεχνική ηγεσία και παράγοντες του Ολυμπιακού. Κάθε χρόνο στις 8 Φεβρουαρίου οι σημαίες του Ολυμπιακού κυματίζουν μεσίστιες στο Καραϊσκάκη και τελείται επιμνημόσυνη δέηση έξω από τη Θύρα 7, ενώ γίνεται προσκλητήριο νεκρών με τα ονόματά των αδικοχαμένων παιδιών και τους παρευρισκόμενους να φωνάζουν «παρών»…
Μάλιστα στον αγώνα με τη Λίβερπουλ στο Άνφιλντ, οι οπαδοί των δύο ομάδων, προέβησαν σε ανάρτηση πανό με αμοιβαία συνθήματα. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού είχαν αναρτήσει πανό που έγραφε για τα 96 θύματα στο Χίλσμπορο (15/4/1989), συνδέοντας τη «μαύρη μέρα» των Άγγλων με τους νεκρούς της Θύρας 7 (8/2/1981): «Δεν σας ξεχνάμε ποτέ, 96+21». Από την πλευρά τους, οι οπαδοί της Λίβερπουλ είχαν αναρτήσει πανό για τα αδικοχαμένα παιδιά της Θύρας 7: «H Λίβερπουλ θυμάται τους 21 φίλους της Θύρας 7».
Από το 2002 η επιμνημόσυνη δέηση πραγματοποιείται πίσω από το Καραϊσκάκη, στην «Πλατεία Θυμάτων Θύρας 7», όπου γίνεται και κατάθεση στεφάνων στο «Μνημείο θυμάτων της Θύρας 7».
Ο επίσημος Ολυμπιακός ζητάει εδώ και χρόνια να τιμωρούνται οι ομάδες που οι οπαδοί τους αναφέρονται με υβριστικά συνθήματα σε αυτά τα παιδιά, αλλά δεν το έχει πετύχει…
Ό,τι και κι αν γραφτεί και από οποιονδήποτε, ποτέ δε θα έχει το ρεαλισμό και το «άγγιγμα» των λόγων από αυτούς που βρέθηκαν σε αυτό το μοιραίο χτύπημα της μοίρας και πόσο μάλλον εκείνων που είδαν το…τέλος, αλλά δεν έφτασαν σε αυτό, που είδαν το ρολόι σταματάει στις 16:58, αλλά το «ξανακούρδισαν» και συνέχισαν…
Ο Ηλίας Λύτρας, ήταν τότε 18 χρόνων και από τους πρώτους που έπεσαν και είδαν την πόρτα κλειστή. Τι θυμάται; Πράγματα που μάλλον θα ήθελε να ξεχάσει η ακόμα καλύτερα, αν μπορούσε να αποτρέψει: «Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Όταν έφτασα όμως στα τελευταία σκαλοπάτια, γλίστρησα και έπεσα. Πριν καταλάβω καλά-καλά τι έγινε, άρχισαν να πέφτουν από πάνω μας ένας, δύο, τρεις…, δέκα…, εκατό…»
Ήταν μεσημέρι της Κυριακής 8 Φεβρουαρίου, όταν ο πρωτοπόρος Ολυμπιακός υποδέθηκε τη δευτερη ΆΕΚ με 2 βαθμούς λιγότερος.Η ανυπομονησία του κόσμου ήταν μεγάλη.Ο φανατισμός ήταν μεγάλος και ο Τύπος ασχολήθηκε εκτενώς όλη την βδομάδα που πρηγήθηκε με το παιχνίδι, η έκβαση του οποίου θα έκρινε σε μεγάλο ποσοστό το Τίτλο.
Το ντέρμπι ξεκίνησε στις 3.15 .Τα γκολ έπεφταν βροχή!Το σκορ στο 84 έδειχνε 6-0 υπέρ του Ολυμπιακού.Οι φίλοι του Ολυμπιακού παραληρούσαν.Το ματς ήθελε 2 λεπτά να τελειώσει όταν κάποιοι φίλοι του Ολυμπιακού άρχισαν να φευγουν σα τρελοί από χαρά.. Ήθελα να μεταβούν στη Θύρα 1 και να πανηγυρίσουν με τους παίκτες , όταν αυτοί θα αποχωρούσαν από το γήπεδο.
Κάποιος από τους φιλαθλους γλίστρησε και έπεσε στα σκαλοπάτια που οδηγούσαν προς την έξοδο.Δυστυχώς η καγκελόπορτα της "θύρας 7" ήταν μισάνοιχτη.Η συνέχεια ήταν δραματική.Δεκάδες άτομα ο ένας έπεφταν πάνω στον άλλον.Ελτυλίχθηκαν σκηνές αλλοφροσύνης.Πέντε λεπτά μετά οι αστυνομικοί που βρισκόταν έξω από τη θύρα κατάφεραν να ξεκολήσουν ένα από τα τουρνικέ και να απεγκλωβίσουν αρκετό κόσμο.Το κακό όμως είχε ήδη γίνει.Βρέθηκαν 19 νεκροί και λίγο αργότερα στο Τζάνειο νοσοκομείο εξέπνυσαν άλλοι 2.
Κανείς δεν την τιμωρήθηκε κανείς δεν πήρε ποτέ την ευθύνη για το αιματοκύλισμα της "7"/ Κανείς δεν απάντησε στους γονείς," Γιατι χάθηκαν τα παιδιά τος". ¨οπως κανεί ς δεν απάντησε στο ερώτημα γιατί ηταν μισάνοιχτη η καγκελόπορτα της "7";
Η μνήμη των 21 αδικοχαμένων φιλάθλων τιμάται κάθε χρόνο από τους παράγοντες, τους παίκτες, την τεχνική ηγεσία και τους φίλους του Ολυμπιακού.
- Παναγιώτης Τουμανίδης (14 ετών),
- Κώστας Σκλαβούνης (16 ετών),
- Ηλίας Παναγούλης (17 ετών),
- Γεράσιμος Αμίτσης (18 ετών-οπαδός της ΑΕΚ),
- Γιάννης Κανελλόπουλος (18 ετών),
- Σπύρος Λεωνιδάκης (18 ετών),
- Γιάννης Σπηλιόπουλος (19 ετών),
- Νίκος Φίλος (19 ετών),
- Γιάννης Διαλυνάς (20 ετών),
- Βασίλης Μάχας (20 ετών),
- Ευστράτιος Πούπος (20 ετών),
- Μιχάλης Κωστόπουλος (21 ετών),
- Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου (23 ετών),
- Σπύρος Ανδριώτης (24 ετών),
- Κώστας Καρανικόλας (26 ετών),
- Μιχάλης Μάρκου (27 ετών),
- Κώστας Μπίλας (28 ετών),
- Αναστάσιος Πιτσόλης (30 ετών),
- Αντώνης Κουρουπάκης (34 ετών),
- Χρήστος Χατζηγεωργίου (34 ετών),
- Δημήτριος Αδαμόπουλος (40 ετών)
Μία από τις μεγαλύτερες νίκες του Ολυμπιακού συνδυάζεται με την πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία της ομάδας. Το 6-0 ίσως και να μην το θυμάται κανείς… Τα 21 θύματα όμως έχουν μείνει για πάντα χαραγμένα στις μνήμες των φίλων του Ολυμπιακού. Από τότε το σύνθημα «Αδέλφια ζείτε εσείς μας οδηγείτε» δονεί το Καραϊσκάκη.
Μόλις το ημερολόγιο δείξει 8 Φεβρουαρίου, τα ρολόγια σταματάνε και ο χρόνος γυρίζει πίσω, σε εκείνο το θλιμμένο απόγευμα της Κυριακής, όπου 21 άτομα έχασαν τη ζωή τους για τη μεγάλη τους αγάπη: τον Ολυμπιακό. Ωστόσο, αυτοί που προκάλεσαν αυτή την τραγωδία δεν βρέθηκαν ακόμη και φυσικά παραμένουν ατιμώρητοι…
Η μνήμη των 21 νεκρών τιμάται κάθε χρόνο, στις 8 Φεβρουαρίου, όχι μόνο από συγγενείς αλλά και από φιλάθλους, παίκτες τεχνική ηγεσία και παράγοντες του Ολυμπιακού. Κάθε χρόνο στις 8 Φεβρουαρίου οι σημαίες του Ολυμπιακού κυματίζουν μεσίστιες στο Καραϊσκάκη και τελείται επιμνημόσυνη δέηση έξω από τη Θύρα 7, ενώ γίνεται προσκλητήριο νεκρών με τα ονόματά των αδικοχαμένων παιδιών και τους παρευρισκόμενους να φωνάζουν «παρών»…
Μάλιστα στον αγώνα με τη Λίβερπουλ στο Άνφιλντ, οι οπαδοί των δύο ομάδων, προέβησαν σε ανάρτηση πανό με αμοιβαία συνθήματα. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού είχαν αναρτήσει πανό που έγραφε για τα 96 θύματα στο Χίλσμπορο (15/4/1989), συνδέοντας τη «μαύρη μέρα» των Άγγλων με τους νεκρούς της Θύρας 7 (8/2/1981): «Δεν σας ξεχνάμε ποτέ, 96+21». Από την πλευρά τους, οι οπαδοί της Λίβερπουλ είχαν αναρτήσει πανό για τα αδικοχαμένα παιδιά της Θύρας 7: «H Λίβερπουλ θυμάται τους 21 φίλους της Θύρας 7».
Από το 2002 η επιμνημόσυνη δέηση πραγματοποιείται πίσω από το Καραϊσκάκη, στην «Πλατεία Θυμάτων Θύρας 7», όπου γίνεται και κατάθεση στεφάνων στο «Μνημείο θυμάτων της Θύρας 7».
Ο επίσημος Ολυμπιακός ζητάει εδώ και χρόνια να τιμωρούνται οι ομάδες που οι οπαδοί τους αναφέρονται με υβριστικά συνθήματα σε αυτά τα παιδιά, αλλά δεν το έχει πετύχει…
Ό,τι και κι αν γραφτεί και από οποιονδήποτε, ποτέ δε θα έχει το ρεαλισμό και το «άγγιγμα» των λόγων από αυτούς που βρέθηκαν σε αυτό το μοιραίο χτύπημα της μοίρας και πόσο μάλλον εκείνων που είδαν το…τέλος, αλλά δεν έφτασαν σε αυτό, που είδαν το ρολόι σταματάει στις 16:58, αλλά το «ξανακούρδισαν» και συνέχισαν…
Ο Ηλίας Λύτρας, ήταν τότε 18 χρόνων και από τους πρώτους που έπεσαν και είδαν την πόρτα κλειστή. Τι θυμάται; Πράγματα που μάλλον θα ήθελε να ξεχάσει η ακόμα καλύτερα, αν μπορούσε να αποτρέψει: «Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Όταν έφτασα όμως στα τελευταία σκαλοπάτια, γλίστρησα και έπεσα. Πριν καταλάβω καλά-καλά τι έγινε, άρχισαν να πέφτουν από πάνω μας ένας, δύο, τρεις…, δέκα…, εκατό…»
Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010
Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010
19 χρονια μετά τη τραγωδία στο όρος Όθρυς
Την Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 1991 μεταγωγικό αεροσκάφος τύπου C-130 της Πολεμικής Αεροπορίας απογειώνεται από το αεροδρόμιο της Ελευσίνας με προορισμό τη Νέα Αγχίαλο. Είκοσι λεπτά μετά την απογείωση το στίγμα του αεροσκάφους χάνεται από το ραντάρ. Επειτα από τρεις ημέρες έρευνας, το πρωί της Παρασκευής 8 Φεβρουαρίου κυβερνήτης στρατιωτικού ελικοπτέρου που συμμετείχε στις έρευνες αναγνωρίζει τα συντρίμμια του C-130 στην κορυφή Τσατάλι του όρους Οθρυς σε υψόμετρο 1.520. Κανένας από τους 63 αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και σμηνίτες επέζησε της πρόσκρουσης. H δίκη άρχισε έπειτα από τρία χρόνια και εννέα μήνες, στις 4 Νοεμβρίου 1994 στο Αεροδικείο Αθηνών, με μοναδικό κατηγορούμενο - για παράβαση στρατιωτικού καθήκοντος εν καιρώ μερικής επιστράτευσης, για ανθρωποκτονία κατά συρροήν και εξ αμελείας και για καταστροφή αεροπλάνου - τον επισμηναγό Στέφανο Τίγκα, ο οποίος ήταν υπεύθυνος εναέριας κυκλοφορίας στο αεροδρόμιο της Νέας Αγχιάλου την ημέρα του δυστυχήματος. Υστερα από μια σύντομη - αλλά γεμάτη ένταση - δίκη μόλις δύο εβδομάδων, το Αεροδικείο επέβαλε στον - απόστρατο πλέον - επισμηναγό φυλάκιση δύο ετών με τριετή αναστολή. Ο κ. Τίγκας πάντως έπειτα από έναν χρόνο και δύο μήνες, στις 19 Ιανουαρίου 1996, κρίθηκε παμψηφεί αθώος από το Διαρκές Αναθεωρητικό Αεροδικείο. Οι συγγενείς των θυμάτων είχαν μιλήσει για δίκη-παρωδία και κατηγόρησαν το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας για απόκρυψη εγγράφων.
ο ΘΕΌΣ ας αναπαύσει τις ψυχές τους!
ο ΘΕΌΣ ας αναπαύσει τις ψυχές τους!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)